่ที่นี่สักระยะรอจนกว่าหมอจงจะกลับมา”
หยางชูรู้สึกขอบคุณ “ท่านอาคิดเพื่อหลานเช่นนี้ยิ่งทำให้หลานรู้ว่าก่อนหน้านี้หลานไม่รู้ความเอาเสียเลยเมื่อกลับไปยังเกาถางหลานจะให้คนมาแสดงความขอโทษนะขอรับ”
แสดงความขอโทษนี้ แน่นอนว่าเป็น ‘ของขวัญ’ เพื่อขอโทษจริงๆ
เหลียงจางรู้ดีว่าตระกูลหยางร่ำรวยในกิจการค้าขายมากมายจึงรู้สึกสนใจไม่น้อย แต่เมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญได้จึงระงับไว้ทันที และยิ้มให้อย่างใจดี “เกรงใจอะไรกันหลานเรียกท่านอา อาก็ต้องปฏิบัติต่อเจ้าดุจหลานชาย ผู้ใดไม่ทำผิดพลาดกันบ้างเล่า โกรธก็ต่อว่าหลังจากนี้ก็สั่งสอนกันดีๆ หลานอยู่ที่นี่ก่อนเถิดเรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
“เรื่องนี้…” หยางชูแสร้งทำเป็นลังเล เหลียงจางมองมาอย่างสงบสายตายังคงจ้องมองมาที่หยางชู หยางชูคิดในใจแล้วตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าเช่นนั้นหลานรบกวนท่านอาแล้ว”
เหลียงจางแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วยื่นมือออกมาด้วยท่าทางใจดี “หลานลำบากมาตลอดทางแล้วไปพักผ่อนก่อนเถิด เสื้อผ้า อาหาร ที่อยู่ มีคนเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วขาดเหลืออะไรบอกอาได้ตลอด”
“ขอรับ ขอบคุณท่านอามากขอรับ” หยางชูกล่าวขอบคุณแล้วเดินตามบ่าวเข้าไปในเรือนรับรองที่ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเข้าไปในห้องก็เห็นหมิงเวยนั่งกินผลไม้นางถามเขาว่า “เขาคงไม่ได้อยากสับท่านใช่หรือไม่เจ้าคะ รอบๆ เรือนนี้มีคนเฝ้าดูอยู่ประมาณยี่สิบคนได้”
หยางชูนั่งลงข้างกายนางแล้วหยิบผลไม้ที่เหลือครึ่
