งล้อแห่งประวัติศาสตร์อาจไม่ใช่สิ่งที่คนสามารถปิดกั้นได้”
“แต่ท่านก็กลับมาแล้วเป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานให้ท่านใช่หรือไม่เล่า”
“ใช่เจ้าค่ะ”
หมิงเวยหันมามองใบหน้าของเขาพยายามค้นหาร่องรอยในนั้น นางในตอนนั้นสูญเสียการมองเห็นเพราะตาอักเสบที่มีสาเหตุมาจากแสงอาทิตย์ที่สะท้อนกับหิมะทำให้มองใบหน้าอีกฝ่ายไม่ชัด
ยิ่งไปกว่านั้นแม้ว่าจะเห็นใบหน้านั้นชัดเจน แต่ก็ผ่านมาเจ็ดสิบปีแล้วรูปลักษณ์ของผู้คนก็คงจะเปลี่ยนไป หมิงเวยคิดในแง่ร้ายว่านั่นคือรูปลักษณ์ที่แท้จริงที่พวกเขาควรมี นางในตอนนี้ และเขาในวัยหนุ่มเป็นเพียงแค่ความฝัน
ความสุขจอมปลอมนั้นอยู่ได้ไม่นานฟองแห่งจินตนาการจะต้องแตกออกในสักวันหนึ่ง แล้วจะทนมันได้อย่างไรเล่า จะไม่เสียดายได้อย่างไร สิ่งที่เรียกว่าความรักก็คือใจที่สงสารกับใจที่รักมิอาจพรากจากกันได้
……………
