ึ่งประโยคหลัง เพราะจู่ๆ หมิงเวยก็เอื้อมมือไปคล้องคอเขาแล้วเอนไปข้างหน้าแล้วจูบเขาเบาๆ
หยางชูอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วเขาก็ลืมสิ่งที่เขาพูดไปก่อนหน้านี้ทันที…
จนกระทั่งเสียงกรีดร้องของโหวเหลียงดังมาจากห้องข้างๆ ทำลายบรรยากาศเสน่หานี้ทันที
หยางชูสาปแช่งเสียงต่ำ “ไอ้แก่นี่กลับไปข้าจะดูแลเป็นอย่างดีเลย!”
หมิงเวยเอนตัวกลับไปนอน ริมฝีปากถูกเขากัดจนเป็นสีแดงเล็กน้อย นางหาวแล้วบอกว่า “ข้าไม่ได้นอนหลับสนิทมาหลายวันแล้วให้ข้านอนพักสักหน่อยเถอะ”
“ได้ ท่านนอนพักเถอะตอนนี้นอนได้อย่างสบายใจแล้ว” หมิงเวยหลับตาแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว หยางชูมองดูใบหน้าที่หลับใหลของนางอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ดึงผ้าห่มบางๆ ขึ้นมาคลุมร่างให้นาง และเดินออกจากกระโจมอย่างแผ่วเบา
…………
เมื่อหมิงเวยตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็มืดสนิท และสภาพแวดล้อมก็เงียบเสียแล้ว
นางลูบหน้าอกรู้สึกสบายขึ้นจึงลุกขึ้นยืนและเดินออกจากกระโจม กองไฟลุกโชนอยู่ข้างนอก มองเห็นหยางชูนั่งหันหลังให้นางอยู่ตรงนั้น และกำลังเช็ดกระบี่อยู่
เมื่อเห็นนางเดินออกมาเขาก็ช่วยประคองนางนั่งลง
“นอนพอแล้วหรือ หิวหรือไม่ อาสวน เอาข้าวต้มมา!”
อาสวนที่กำลังงีบอยู่ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็วเขาตอบรับแล้วไปนำข้าวต้มอุ่นๆ มาให้
“ดึกดื่นเพียงนี้แล้วทำไมท่านยังไม่นอนอีก” หมิงเวยถามขณะทานข้าวต้มไปด้วย
“ข้านอนไปแล้ว” หยางชูลูบผมนาง “ตอนนี้ยังไม่ปลอดภัยรออีกสักพักพวกเราค่อยออกเดินทาง”
หมิงเ
