พียงพอ
คำพูดนี้ไม่ได้หลอกลวง แต่ครั้งนี้กับดักของนางถูกเตรียมไว้สำหรับตัวนางเอง!
พื้นที่ว่างสำหรับสามคนซ่อนไม่จำเป็นต้องลึกเกินไป ทำได้โดยใช้ความพยายามเพียงเล็กน้อย จากนั้นพวกเขาก็เข้าไปซ่อนตัว
การแสดงกลเช่นนี้!
ทำลายแผนการทั้งหมดของเขา!
แล้วยังมีบุรุษจากจงหยวนนั่นอีกพูดจาแต่เรื่องไร้สาระ ท่าทางผู้ดีนั่นกลับกลายเป็นว่าอยู่ในระดับยอดฝีมือ ไม่แปลกใจเลยที่คนจงหยวนกล่าวว่าคนเราไม่อาจตัดสินกันด้วยหน้าตา ซูถูจ้องมองไปข้างหน้าด้วยแววตาร้อนดั่งไฟ
น่าซูโน้มตัวเข้ามากระซิบ “พี่เจ็ด ช่างมันเถอะ หากต้องต่อสู้กับนักรบเกราะเหล็กจริงๆ พวกเราเกรงว่าจะเอาชนะไม่ได้เขาเทียนเสินยังไม่สงบ พวกเรารีบกลับกันเถอะ” คำพูดนี้ช่วยระงับความโกรธของซูถู
ในเมื่อมันก็เกิดขึ้นแล้วมันไม่สมเหตุสมผลเลยที่จะโกรธ แม้ไม่เต็มใจที่จะปล่อยไป อยากจะต่อสู้กับอีกฝ่ายด้วยปืนและกระบี่ จากนั้นหาโอกาสหาสตรีผู้นั้น
แต่ราคาที่ต้องจ่ายนั้นสูงเกินไป เขาไม่ต้องการให้ผลลัพธ์ที่ได้จากการพยายามอย่างหนักถูกผู้อื่นขโมยไป สตรีผู้นี้ช่างน่ากลัวจริงๆ แต่ก็เทียบไม่ได้กับบัลลังก์ของหัวหน้าเผ่าหู
ซูถูสงบสติอารมณ์แล้วออกคำสั่ง “กลับ!”
“ขอรับ!” น่าซูตะโกน “กลับ!”
ทหารมอบม้าตัวใหม่ให้ซูถูเหล่าหูเหรินค่อยๆ หันหัวม้า เมื่อทัพหน้าหมุนทัพหลังรั้งท้าย พวกเขาล่าถอยออกไปอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีผู้ใดสนใจท่าทียั่วยุของหยางชูจึงล่าถอยออกไปช้าๆ
มีเพียงซูถูเท่านั้
