นที่มองหมิงเวยและหยางชูที่อยู่ภายใต้การดูแลของกองทัพแคว้นฉี และท้ายที่สุดเขาก็ดึงสายบังเหียนหันหลังกลับไป กองทัพหูเหรินค่อยๆ ถอนตัวออกไปจนลับสายตา
แม่ทัพเซี่ยงถึงกับนั่งลงกับพื้น “มารดาเถอะ!”
เขาเกือบจะคิดว่าตนเองต้องต่อสู้จริงๆ แล้ว กลุ่มคนที่อยู่ภายใต้การดูแลของเขาเรียกได้ว่าเป็นกองทัพที่แข็งแกร่ง แต่เขารู้อยู่แก่ใจดีว่าเป็นอย่างไรหากเทียบกับกองทัพหูเหริน
ในกองทัพซีเป่ยกองทัพฝ่ายขวาแย่กว่ากองทัพฝ่ายซ้ายมาก หนึ่งคือแม่ทัพตระกูลจงเข้มงวดมาก และได้รับการฝึกมาอย่างดี สองคือพวกเขาผ่านการต่อสู้มาเยอะ
กองทัพฝ่ายขวามักจะจัดการกับความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีประสบการณ์ในการต่อสู้มากมายเท่าไรนัก
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เขามองไปที่หยางชู
ก่อนหน้านี้คิดว่าคุณชายหยางแค่เก่งกว่าลูกผู้ดีพวกนั้นเล็กน้อย แต่ไม่คิดว่าเขาจะแข็งแกร่งเช่นนี้ ยิ่งกว่านั้นต่อหน้ากองทัพหูเหรินในสถานการณ์เช่นนั้นยังกล้าที่จะบุกเข้าไปช่วยชีวิตคน
นี่มัน…ต่างไปจากที่คิดไว้อย่างสิ้นเชิง!
หยางชูไม่มีเวลามาสนใจเขาอีกฝ่ายเข้าไปถามหมิงเวยเป็นคนแรก “เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”
หมิงเวยพยักหน้า “พวกท่านมาทันเวลาพอดีเลยมีชีวิตรอดมาได้เจ้าค่ะ”
เมื่อแน่ใจว่านางไม่เป็นอะไรเขาก็อารมณ์ขึ้นทันที “ดูเรื่องที่ท่านก่อไว้สิ! กลับไปสำนึกผิดซะ”
“ได้” หมิงเวยไว้หน้าเขามาก
