หยางชูเงียบไปสักพัก เหลียงจางมองสีหน้าของเขาแล้วคิดในใจ ตอนนี้รู้ซึ้งถึงความลำบากแล้วหรือยัง ทหารม้าของหูเหรินพันนายหากเกิดการต่อสู้กันนั่นหมายถึงสงครามหากไม่มีความสามารถนั่นก็อยู่…
“ท่านอาเหลียง ข้าขอยืมป้ายคำสั่งนักรบเกราะเหล็กของท่านได้หรือไม่”
เหลียงจางคิดว่าตนเองได้ยินผิด “ท่านว่าอะไรนะ”
หยางชูพูดซ้ำ “ขอยืมป้ายคำสั่งนักรบเกราะเหล็กของท่านขอรับ”
เมื่อแน่ใจแล้วว่าหูของตนเองไม่ได้มีปัญหาเขาก็ตะโกนขึ้นว่า “ท่านบ้าไปแล้วหรือ!”
นักรบเกราะเหล็กไม่ใช่กองทัพในปัจจุบัน แต่ต้นกำเนิดของมันสามารถสืบย้อนไปถึงตอนที่ไท่จู่บุกเข้ายึดอำนาจ
ฮ่องเต้ไท่จู่เคยมีพลทหารที่ดีที่สุดกลุ่มหนึ่ง และก่อตั้งนักรบเกราะเหล็ก กององครักษ์คนสนิทมีคนทั้งหมดเพียงสามพันคน แต่พวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบงานที่ยากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีหรือการจู่โจมเพื่อคลี่คลายสถานการณ์
หลังจากการก่อตั้งแคว้นฉี ทหารคนสนิทของฮ่องเต้ไท่จู่ได้กระจายตัวออกไปและเข้าร่วมแต่ละกองทัพ พวกเขาคือนักรบของฮ่องเต้เป็นดวงตาของฮ่องเต้ สืบสานจากพ่อสู่ลูก จากลูกสู่หลาน เป็นความจงรักภักดีอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่โดยไม่มีวันที่จะเสื่อมคลาย
โดยปกติพวกเขาจะเหมือนทหารกองอื่นๆ ปะปนอยู่ในค่ายทหาร แต่ตราบใดที่ถือป้ายคำสั่งที่ฮ่องเต้ประทานให้พวกเขาสามารถรวมตัวเป็นนักรบเกราะเหล็กใหม่ได้ตลอด
ในฐานะแม่ทัพฝ่ายขวาแน่นอนว่าเหลียงจางมีป้ายคำสั่ง แต่เขาไม่เคยใช้
น่าขัน
