ถึงแม้ฮ่องเต้จะประทานป้ายคำสั่งมาให้ แต่ผู้ใดก็ทราบดีว่าสิ่งนี้ใช่ว่าจะนำมาใช้ได้ง่ายๆ ถ้าไม่ใช่ช่วงวิกฤต หากฮ่องเต้ไม่มาคิดบัญชีกับเราก็จะจดจำเราไว้ในใจ
กองทัพขวาปกป้องประตูเป่ยเทียนเหมิน ประตูด่านนี้หูเหรินไม่สามารถเข้ามาได้จึงไม่จำเป็นต้องใช้
กองทัพฝ่ายซ้ายเคยใช้ไปครั้งหนึ่งเมื่อประมาณยี่สิบปีก่อน หูเหรินมาเคาะประตู ในตอนนั้นตระกูลจงดูแลอำนาจทางทหารโดยบิดาของจงซู่อีกทั้งยังเคยได้รับเชิญออกไป
ในการต่อสู้ครั้งนั้นนักรบเกราะเหล็กที่มีกำลังพลห้าร้อยนายโจมตีหวางถิง[1]โดยไม่รู้ตัว หลังจากแก้ไขการปิดล้อมช่องแคบไป๋เหมินทำให้ทุกคนจดจำชื่อนี้อีกครั้ง
แม้ว่าจะกระจัดกระจายไปแล้วสิบกว่าปีนักรบเกราะเหล็กก็ยังคงเป็นนักรบเกราะเหล็ก
เหลียงจางเป็นผู้นำกองทัพฝ่ายขวาจะบอกว่าเขาเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการนั้นไม่ได้พูดเกินจริง แต่เขาไม่กล้าทำให้กองกำลังทั้งสองฝ่ายขุ่นเคือง
หนึ่งคือหน่วยอินทรีของหวงเฉิงซือ อีกหนึ่งคือนักรบเกราะเหล็ก
หยางชูเพิ่งใช้อย่างแรกขู่เขาตอนนี้ยังเรียกร้องขออย่างที่สองอีก!
เขามองหยางชูอย่างโกรธเคือง “ท่านอย่าคิดเลย แม้ท่านจะฆ่าข้า ข้าก็ไม่สามารถมอบป้ายคำสั่งนี้ได้กองกำลังหูเหรินเคลื่อนไหวให้เรียกรวมตัวนักรบเกราะเหล็กเพื่อออกไปโจมตี นั่นมันเรียกว่าสงครามแล้ว! ท่านไม่เข้าใจถึงความร้ายแรงของมันก็อย่าทำเป็นเล่น!”
ถึงทักษะของเหลียงจางจะแย่ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะสู้ไม่ได้ ในฐานะแม่ทัพสิ่ง
