องบ้านเมือง สี่คำนี้ฟังดูเหมือนกำลังเสียดสี แต่อาสวนก็เชื่อฟังเป็นอย่างดี เขาปล่อยหูเว่ยทันที และน้อมรับความผิด “ขอรับ ข้าน้อยผิดไปแล้ว”
เหล่าทหารของจวนแม่ทัพหรือจะเสียเปรียบ ทันทีที่พวกเขาปล่อยมือก็คิดจะโจมตี แต่เสียงของเหลียงจางดังมาจากข้างใน “หยุดซะ ข้ากำลังคุยกับหลานหยาง พวกเจ้าก่อเรื่องอะไรกัน”
หูเว่ยประหลาดใจ “แม่ทัพเหลียง พวกเขา…”
เขาไม่ใช่คนโง่การเคลื่อนไหวเมื่อครู่หมายความว่าเกิดการทะเลาะวิวาทภายในห้อง ยิ่งกว่านั้นคนของตระกูลหยางหยาบคายเกินไปพวกเขาเคลื่อนไหวก่อน หากไม่เอาคืนแล้วพวกเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
เหลียงจางพูด “พวกเราจะไม่พูดเรื่องนี้อีกพวกเจ้าตื่นเต้นอะไรไปเฝ้าประตูให้ข้าซะ!”
หูเว่ยทำได้เพียงกลั้นใจตอบ “ขอรับ…”
ภายในห้องโถงเหลียงจางนั่งตัวตรงและถามเสียงต่ำ “พอใจหรือยัง”
หยางชูพยักหน้าทั้งรอยยิ้ม “ดีมากเลยขอรับทำให้แม่ทัพเหลียงหนักใจแล้ว อ้อ ไม่สิ ท่านอาเหลียง!”
เหลียงจางเรียกหลานชายเขาก็ควรเรียกท่านอาสิ!
เหลียงจางรู้สึกขยะแขยงกับคำว่าท่านอาเล็กน้อย เขาไม่ได้คาดหวังว่าหยางชูจะกล้าได้กล้าเสียจนกล้าทำอะไรบางอย่างในจวนของเขา และยังถูกอีกฝ่ายควบคุมไว้เสียอีก
จากนั้นอีกฝ่ายก็หยิบยาเม็ดสีแดงแล้วโยนเข้าปากของตน จากนั้นก็พูดว่านี่เป็นพิษกู่ของราชวงศ์ก่อน หากไม่ได้รับยาแก้พิษ พิษจะโจมตีในหนึ่งเดือนและเขาจะเน่าจากภายในสู่ภายนอก
ยาลับของราชวงศ์ก่อนดีตรงไหนกันจากสติปัญญาของเหลี
