ยงจางเขาไม่เชื่อ แต่เขาหวงแหนชีวิตของเขา แล้วถ้าเป็นจริงล่ะ คิดไปคิดมาคำขอของหยางชูก็ไม่รุนแรงเกินไป แต่เขาแค่ไม่กล้าเดิมพันกับมัน
“ท่านต้องการยืมเส้นทางข้าจะเขียนใบมอบอำนาจให้ท่าน” เหลียงจางพูด “แต่ท่านต้องอยู่ที่นี่ไม่เช่นนั้นหากท่านไม่กลับมา…” หยางชูส่ายหน้า
เหลียงจางพูดอย่างโกรธเคือง “ข้าเลือกที่จะปิดตาข้างนึงแล้วท่านต้องการอะไรอีก”
หยางชูสะบัดชายกระโปรงแล้วนั่งลง “ท่านอา ใจร้อนมากไปก็ไม่ดี เรื่องช่วยคนไม่ควรใจร้อนพวกเรามาคุยกันดีๆ ดีกว่า”
ผีสิที่อยากคุยกับเจ้า! แต่เพื่อชีวิตเล็กๆ เหลียงจางทำได้เพียงกัดฟันพูด “ท่านคิดจะทำอย่างไร”
หยางชูยิ้ม “ท่านบอกสถานการณ์ที่ท่านรู้มาก่อน ข้ารู้ว่านกอินทรีของกองทัพซีเป่ยมีหน้าที่รับผิดชอบข่าวกรองของศัตรู”
เหลียงจางกระตุกยิ้มมุมปากนกอินทรีเป็นหน่วยงานหนึ่งของหวงเฉิงซือซึ่งมีหน้าที่หลักในการสอดแนมข้อมูล หยางชูพูดถึงเรื่องนี้แสดงว่าเขาต้องรู้
“ท่านไม่พูดย่อมได้” เขาพูดอีกว่า “เส้นทางเหล่านั้นของหวงเฉิงซือข้าคุ้นเคยเป็นอย่างดีหากคิดจะเปิดเผยพวกเขาย่อมไม่ใช่เรื่องยาก” เหลียงจางก็ตื่นตัวในทันที
หากสถานะของนกอินทรีถูกค้นพบเรื่องนี้คงไปถึงหูของฮ่องเต้ แม้เขาจะใช้วิธีการที่ไม่ถูกต้องเพื่อผลประโยชน์หรือเพื่อเป้าหมายบางอย่าง แต่ความไร้สามารถนี้ทำให้ฮ่องเต้รู้…
“ท่านอยากรู้อะไร”
เขาถอนหายใจหยางชูไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย “ท่านรู้สถานการณ์ของนางใช่หรือ
