ะหม่า “เป็นอย่างไรบ้างเป็นพิษอะไรหรือ แก้พิษได้หรือไม่”
หมิงเวยถอนหายใจแล้วถาม “ตอนนี้ท่านรู้สึกอยากปลดทุกข์หรือไม่”
โหวเหลียงรีบพยักหน้า “ใช่”
“พิษนั้นมีกลิ่นเหม็นหรือไม่”
โหวเหลียงพยายามนึก “เขายัดมันเข้าปากข้ายังไม่ได้ลิ้มรสมัน แต่พอกลืนเข้าไปแล้วรู้สึกเลี่ยนและคลื่นไส้เล็กน้อย”
หมิงเวยเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
โหวเหลียงกังวลมากจนแทบจะคุกเข่าอ้อนวอนนาง “แม่นางหมิง! เห็นแก่ที่ข้ามีส่วนช่วยเหลือในเส้นทางนี้ช่วยชีวิตข้าด้วยเถอะ!”
ในที่สุดหมิงเวยก็หัวเราะออกมาดังๆ แต่เพราะอาการบาดเจ็บภายในทำให้นางต้องกดหน้าอกเพื่ออดกลั้นเอาไว้ “วางใจเถอะ ท่านไม่ตายหรอก”
“อะไรนะ”
“อาการที่ท่านเป็นน่าจะเป็นอาการท้องร่วง ลองคิดดูสิสิ่งที่ท่านกินเข้าไปน่าจะเป็นของสกปรก เชิ่งชีติดตามพวกเราเป็นเวลาหลายวันทั้งตัวเขามีแต่กลิ่นเหม็น คงไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน อาจเป็นเพราะเขาเลือกวัสดุทองถิ่นมาขัดสิ่งสกปรกออกจากตัว…ท้ายที่สุดแล้วพิษใช้การไม่ได้การใช้มันกับท่านอาจสูญเปล่า”
โหวเหลียงค่อยๆ จ้องมองไปที่ศพของเชิ่งชี และเห็นว่าผิวหนังที่เปลือยเปล่าที่คอของเขาถูกปกคลุมด้วยสิ่งสกปรกหนาๆ…
“โอ้ย!” เขารีบวิ่งไปที่อีกด้านหนึ่งของเนินเขาอย่างรวดเร็ว
หมิงเวยหัวเราะแล้วหันไปหาตัวฝู “ดีขึ้นหรือไม่”
ตัวฝูได้รับบาดเจ็บสาหัสมีบาดแผลหลายจุดตามแขนและหลัง แต่ที่สาหัสที่สุดคือที่ไหล่ของนาง เชิ่งชีเลือกที่จะแทงทะลุลงไป แม้แต่กระดูกก็หักไป
