ด้วย
โหวเหลียงทำการรักษาโดยง่ายคือการใช้เข็มเย็บผ้าเย็บแผลให้นางเพื่อไม่ให้เสียเลือดมากเกินไป เมื่อนางกลับมาที่เกาถางต้องขอให้แพทย์ทำการรักษานางอย่างดี
ไหล่ข้างนั้นใช้การไม่ได้ชั่วคราวตัวฝูในตอนนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสเหมือนกับนาง และอาจบาดเจ็บหนักกว่าด้วยซ้ำ เห็นได้ชัดว่าทนความเจ็บไม่ร้องอะไรแต่ดวงตานั้นเต็มไปด้วยน้ำตา
“คุณหนู บ่าวไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ” ตัวฝูปาดน้ำตาด้วยแขนที่ไม่บาดเจ็บ
“ขนาดนี้แล้วไม่เป็นอะไรอีกหรือ” หมิงเวยถอนหายใจ “การเดินทางครั้งนี้ ข้าพาเจ้ามาลำบากแท้ๆ”
ตัวฝูร้องไห้ไปส่ายหน้าไป “บ่าวดีใจมากที่ได้เดินทางร่วมกับคุณหนูเจ้าค่ะ” นางชะงักแล้วพูดเสียงเบา “อีกอย่างบ่าวคิดว่าตนเองเก่งมากสามารถทำได้หลายอย่างบ่าวดีใจมากๆ เลยเจ้าค่ะ”
หมิงเวยหุบยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าดีใจก็ดีแล้วสำหรับมนุษย์แล้ว สิ่งที่มีความหมายที่สุดคือการค้นพบคุณค่าของตนเองยินดีด้วยนะตัวฝู”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูยิ้มออกมา
นางไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของคุณหนูเท่าไรนัก แต่ก็พอเข้าใจได้อยู่
หมิงเวยหยิบถุงยามายื่นให้นาง “กินวันละหนึ่งเม็ดทุกวันเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดผ่านไปสักสองสามวันค่อยมาดูกัน”
“เจ้าค่ะคุณหนู”
โหวเหลียงกลับมาด้วยท่าทางที่ทรุดโทรม หมิงเวยค้นตัวศพของเชิ่งชีอีกรอบจากนั้นก็ล้างมือเมื่อเห็นเขากลับมาก็เหลือบมอง “ดีขึ้นหรือไม่”
โหวเหลียงทำหน้ายุ่ง “เหมือนจะดีขึ้น”
“ท้องเสียใช่หรือไม่” เขาพยักหน้ารัวๆ
