คิดไม่ถึงขั้นนั้น
“องค์ชาย” ทหารรายงานต่อเขา “บาดแผลของท่านไม่ควรเดินทางต่อพวกเราจะไล่ตามนางเองขอรับ!”
“ไม่” ซูถูพูดอย่างอ่อนแรง “นางวางอุบายไว้มากมายส่งพวกเจ้าไปอาจไม่ได้กลับมาอีก”
“องค์ชาย!” ทหารคนสนิททั้งเศร้าทั้งขุ่นเคือง ไม่สามารถล้างแค้นให้องค์ชายได้ถือเป็นความอัปยศของทหาร!
ในตอนนั้นเสียงนกอินทรีจากบนฟ้าก็ดังขึ้น หัวหน้าทหารเงยหน้าขึ้นมองด้วยความยินดี “องค์ชายน่าซูติดต่อพวกเราขอรับ!”
พูดจบเขาก็เป่านกหวีดเสียงแหลมคมก็กระจายไปทั่วทุ่ง
นกอินทรีผู้ยิ่งใหญ่ในท้องฟ้าได้ยินเสียงนกหวีดก็โฉบลงมาตกลงบนไหล่ของทหารคนสนิท
หัวหน้าทหารหยิบกระดาษมาแล้วยื่นให้ซูถู หลังจากอ่านข้อความแล้ว ดวงตาของซูถูก็จุดประกายจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อีกครั้ง
“ปาตง เหมิงตัว…” เขาเรียกชื่อทหารทั้งสอง “พวกเจ้าไล่ตามนางไป แต่อย่าทำให้นางตกใจ แค่ติดตามตำแหน่งของนางแล้วรายงานให้ข้าฟัง เข้าใจหรือไม่”
“ขอรับ” ทหารที่ไม่ได้รับบาดเจ็บตอบรับเสียงดัง ซูถูขยำกระดาษเป็นชิ้นๆ แล้วยิ้มหยัน นางได้รับบาดเจ็บสาหัส และต้องการกลับไปที่เป่ยเทียนเหมิน แต่นางไม่สามารถเดินทางไปถึงในเจ็ดแปดวันแน่ ตนยังมีโอกาสที่รั้งให้นางอยู่ในทุ่งหญ้า!
………..
อาสวนกังวลไปตลอดทาง คุณชายบอกให้ออกเดินทาง และพาคนไปที่เป่ยเทียนเหมิน จำนวนคนไม่มากนักรวมแล้วประมาณสามสิบกว่าคน
เนื่องจากคุณชายบอกว่าสถานที่ที่พวกเขากำลังเดินทางไปคือเป่ยเทียนเหมิน แม่ทัพเหลียงจางจ
