ะไม่อนุญาตให้ทหารม้าต่างถิ่นเข้าออกตามความต้องการ คนจำนวนมากเช่นนี้ถึงขีดจำกัดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นกองทัพฝ่ายขวามีกองกำลังมากเช่นนี้ หากต้องการจริงๆ ก็คิดหาวิธียืมได้!
อาสวนไม่กลัวที่จะต่อสู้ แต่เขากลัวเหลียงจาง
ไม่สิ…ที่เขากลัวก็คือเหลียงจางจะรายงานต่อฝ่าบาท!
ผู้บัญชาการสองคนของกองทัพซีเป่ย ตระกูลของจงซู่ได้ปกป้องช่องแคบไป๋เหมินมาหลายชั่วอายุคน นับตั้งแต่ไท่จู่ก่อตั้งอาณาจักรก็ผ่านมาสามชั่วอายุคนแล้ว
ปัจจุบันเหลียงจางได้รับการเลื่อนตำแหน่ง และทั้งสองก็มีมิตรภาพที่ดีเมื่อครั้นที่พวกเขายังเด็ก หยางชูพากองกำลังไปที่เป่ยเทียนเหมินเช่นนี้ หากเขาไม่ร้องเรียนสิถึงจะแปลก!
หากเขาร้องเรียนขึ้นมาจะไม่ยิ่งทำให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัยหรอกหรือ ฮ่องเต้ขับไล่เขาออกจากเมืองหลวง หากทรงไม่พอพระทัยอีกคุณชายจะอยู่รอดผ่านไปด้วยดีหรือไม่ แต่ถึงจะกังวลแค่ไหนการเดินทางครั้งนี้ไม่ไปก็ไม่ได้
แม่นางหมิงตกอยู่ในอันตรายไม่ต้องพูดถึงว่าคุณชายไม่สามารถนั่งอยู่เฉยๆ ได้ แม้แต่อาสวนเองก็เพิกเฉยไม่ได้เช่นกัน ทำได้เพียงเผชิญความยากลำบากเท่านั้น!
“คุณชาย ด้านหน้าคือเป่ยเทียนเหมินขอรับ”
หยางชูเงยหน้าขึ้น และเห็นว่าท่ามกลางภูเขาสูงตระหง่านมีประตูด่านตั้งตระหง่านอย่างสง่าผ่าเผย
ภูเขาสูงชัน ตรอกบนหน้าผา ประตูด่านนี้กันหมาป่าอันแสนดุร้ายบนทุ่งหญ้าไว้ด้านนอก
แม้จะเคยได้ฟังจากหมิงเวยแล้ว แต่ก็ยังยากสำหรับหยางชูที่จะจินตนาการว่าหูเหร
