ภายในพระราชวังที่สร้างใหม่หยางชูลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน “พวกเจ้าเลยทิ้งนางแล้วหนีกลับมากันเองหรือ” ขุนพลทั้งห้าที่กลับมาพร้อมกับกองคาราวานคุกเข่าลงโดยไม่พูดไม่จา
อาสวนเห็นท่าไม่ดีจึงพูดโน้มน้าว “คุณชาย พวกเขากล้ากลับมาคงเป็นเพราะแม่นางหมิงออกคำสั่งท่านถามพวกเขาให้แน่ใจก่อนเถอะขอรับ”
หยางชูรู้ดีว่าตนเองด่วนสรุปเกินไปจึงผ่อนคลายลงแล้วถามไปว่า “ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
หนึ่งในขุนพลทั้งห้าที่เป็นหัวหน้ามองอาสวนด้วยแววตาขอบคุณ และตอบออกไปว่า “ก่อนเดินทางไปเขาเทียนเสิน แม่นางตัวฝูบอกว่าเมื่อขบวนของหัวหน้าเผ่าออกจากประตูเมืองเมื่อไรให้พวกเราเก็บของกลับทันที ห้ามหยุดพักตลอดการเดินทางรีบจากไปให้ไวที่สุด ข้าน้อยเดาว่าพวกนางคิดจะทำอะไรบางอย่างจึงอยากอยู่ต่อเพื่อช่วยเหลือ แต่แม่นางตัวฝูบอกว่าอยู่ไปก็ไม่ช่วยอะไร การพาทุกคนกลับเป็นงานที่สำคัญที่สุดของพวกเรา พวกเราเกรงว่าจะไปทำลายแผนของแม่นางหมิงจึงไม่ได้ยืนกราน…”
นี่เป็นเรื่องที่หมิงเวยจะต้องทำในเมื่อเป็นแผนของนาง หมายความว่านี่เป็นความตั้งใจของนาง
“หลังจากนั้นล่ะ”
“พวกเราใช้เส้นทางลัดพากองคาราวานไปที่ทางเขาในเส้นทางเก่าบนเขาเหยียนซาน แต่เมื่อมาคิดดูอีกทีก็รู้สึกไม่วางใจ พวกเราปรึกษากันจากนั้นจึงตัดสินใจกลับไปสืบข่าวดู พวกเราบังเอิญไปเจอคนเลี้ยงสัตว์บนถนน และได้ยินว่าเกิดความวุ่นวายที่เขาเทียนเสินเผ่าทั้งแปดเกิดเข่นฆ่ากันเอง…”
หยางชูสูดหายใจเข้าล
