างหมิงกล้าหาญเกินไปแล้ว! ใช้เส้นทางนี้หากพลาดขึ้นมาก็คง…”
หยางชูเอื้อมมือไปปิดตานิ้วของเขาเย็นเล็กน้อย สัมผัสที่เย็นนั้นทำให้เขาตื่นตัวมากขึ้น
เขาวางมืออย่างรวดเร็วแล้วพูดว่า “เตรียมตัว บ่ายนี้เราจะออกเดินทาง”
อาสวนตกใจ “คุณชาย พวกเราจะไปที่ใดหรือขอรับ”
“เป่ยเทียนเหมิน!”
…………
หูเหรินผู้เติบโตบนหลังม้าขว้างเชือกคล้องไปอย่างแม่นยำ
เมื่อเห็นเชือกคล้องหมิงเวยจากหัวลงไป หัวหน้าทหารก็ดึงอย่างแรง ปมมัดเข้ากันอย่างแน่นหนาและมัดแน่นกับหน้าอกของนาง
“ฮ่าๆ!” เขาตะโกนเสียงดังแล้วดึงหมิงเวยเข้ามา
ผู้ใดจะรู้ว่าเมื่อตัวนางลอยจากพื้นน้ำหนักก็หายไปในทันทีทันใด หัวหน้าทหารก็ล้มลงเนื่องจากแรงเฉื่อยกว่าจะกลับมาทรงตัวได้ก็ไม่ง่ายเลย อีกทั้งเชือกยังตกลงมาที่หัวของเขาพร้อมกับยันต์รูปคนอันเบาบาง ทุกคนรีบควบม้าเข้าไป
“คนจงหยวนน่ารังเกียจ!” หัวหน้าทหารโยนยันต์ออกไปแล้วตะโกนด้วยความโกรธ
เขาหันกลับไปขอคำแนะนำ “องค์ชายขอรับ”
สีหน้าของซูถูขุ่นมัวเขากำลังจะอ้าปากทันใดนั้นก็รู้สึกถึงอันตรายจึงรีบกระโดดลงจากหลังม้า และในขณะเดียวกันก็ตะโกนว่า “หลบเร็ว!”
ปฏิกิริยาตอบสนองของทหารเรียกว่าเร็ว แต่ก็ยังช้าไป
ทันใดนั้นมีอาวุธมีคมออกมาจากพื้นใต้ฝ่าเท้าของเขาและแทงออกไป
เสียงกรีดร้องของม้าและเสียงกรีดร้องของผู้คนดังขึ้นปะปนกันไป
เมื่อบริเวณโดยรอบสงบลงม้าทุกตัวที่พวกเขาขี่ล้วนเลือดตกยางออก ส่วนตัวคนนั้นดีกว่านิดหน่อย แต่มีเพี
