ทำเครื่องหมายไว้อย่างละเอียด
หยางชูพบที่ตั้งของเขาเทียนเสินเขาค่อยๆ ไล่นิ้วค้นหาทิศเหนือและคาดการณ์ในใจ จากนั้นก็ไปทางทิศตะวันออก และหยุดลงที่ทะเลสาบขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง
อาสวนตกใจ “แม่นางหมิงพาแม่นางตัวฝูกับท่านโหวไปด้วยไม่น่าไปไกลเช่นนั้น”
น้ำเสียงของหยางชูเคร่งขรึม “ก็เพราะพาพวกเขาสองคนไปด้วยจึงมีแนวโน้มที่จะใช้เส้นทางนี้มากที่สุด”
“ทำไมหรือขอรับ”
นิ้วของเขาเลื่อนไปตามแผนที่ “ดูสิ เส้นทางกลับมีอยู่สามทาง หนึ่งคือเส้นทางเก่าบนเขาเหยียนซานที่อยู่ทางใต้ นางคงไม่เลือกทางนี้เพื่อหลบหนีเพราะกองคาราวานใช้เส้นทางนี้ ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะเข้าไปพัวพันด้วย เส้นทางที่สองทางทิศตะวันตกต้องข้ามทะเลทรายจากช่องแคบไป๋เหมินแล้วเข้าประตูด่าน เส้นทางที่สามไปทางตะวันออกเฉียงใต้เดินทางผ่านเป่ยเทียนเหมิน ตัวฝูไม่เป็นไร แต่โหวเหลียงที่ไม่เป็นวรยุทธ์การใช้เส้นทางที่เป็นทะเลทรายนั้นดูลำบากเกินไป เขาอาจจะไม่สามารถผ่านมันไปได้มีเพียงต้องไปเป่ยเทียนเหมินเท่านั้น เส้นทางนี้เต็มไปด้วยหญ้าเขียวชอุ่มไม่มีปัญหาเรื่องอาวุธหรือเสบียงอาหาร”
อาสวนคำนวณ “หากใช้เส้นทางนี้ก็ควรเดินทางมาถึงแล้ว!”
“ยัง” หยางชูส่ายหน้า “นางคงไม่ไปทางนี้ตรงๆ หากทำเช่นนั้นหนีพวกหูเหรินไม่พ้นแน่ เส้นทางที่ดีที่สุดคือเดินทางไปรอบๆ ทะเลสาบนั่วเจียเดินทางไปในขณะเดียวกันก็จงใจสร้างความสับสนให้ศัตรูถึงจะสามารถหนีออกมาได้”
อาสวนนึกภาพตามแล้วก็ขนลุก “แม่น
