ี้ยงม้าที่ตกลงทำสัญญากันในสนามเลี้ยงม้ามีไม่น้อย แต่พวกเขาต่อสู้ไม่ได้! เป็นไปได้หรือไม่ว่าพอจากที่นี่ไปครึ่งปี คุณชายได้รับสมัครคนเพิ่มอีก เหล่าฟางไม่ปล่อยให้พวกเขารอนาน และกลับมาที่เกาถางในวันรุ่งขึ้น
ในตอนที่อาสวนพยุงเขามาเขามีอาการหายใจแทบไม่ทัน
หลังจากพักหายใจสักพักหนึ่งเขาก็รีบรายงานว่า “คุณชาย แม่นางหมิงตกอยู่ในอันตรายมากขอรับ! หลังจากเกิดความวุ่นวายที่เขาเทียนเสิน องค์ชายเจ็ดซูถูแห่งเผ่าหมาป่าหิมะใช้เวลาจัดระเบียบเรียบร้อยเพียงสองวันก็มอบหมายหน้าที่ให้องค์ชายสิบน่าซูเป็นคนจัดการ ส่วนตนเองได้นำทหารคนสนิทออกเดินทางหลังจากข้าน้อยตรวจสอบอยู่หลายครั้งคิดว่าเขากำลังไล่ตามล่าแม่นางหมิงขอรับ!”
หยางชูพยักหน้าแล้วถาม “เกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองฝ่าย เดินทางเมื่อไร เส้นทางไหน”
เหล่าฟางตอบ “แม่นางตัวฝูกับท่านโหวก็อยู่ด้วย พวกเขาสามคนเดินทางด้วยกันขอรับ ซูถูนำทหารคนสนิทประมาณสิบกว่าคน ทหารม้าอยู่บนเส้นทาง ส่วนเวลา…”
หยางชูคำนวณเงียบๆ “สี่สิบกว่าวันแล้ว…”
น้ำเสียงของเหล่าฟางดูค่อนข้างละอายใจ “ส่วนเรื่องเส้นทางข้าน้อยรู้เพียงว่าซูถูกำลังมุ่งหน้าไปทางเหนือ แต่คาดเดาละเอียดกว่านั้นไม่ได้”
หยางชูหันหลังกลับไปตะโกนว่า “ไปเอาแผนที่มา!”
อาสวนตอบรับแล้วเคลื่อนย้ายแผนที่ขนาดใหญ่ออกจากห้องหนังสือมาแขวนที่ห้องโถงด้วยตนเอง
แผนที่นี้เป็นมรดกของตระกูลหยางดินแดนที่องค์หญิงใหญ่ และผู้เฒ่าโหวเคยเหยียบย่ำจะถูก
