้าเพื่ออำพราง”
หมิงเวยหุบยิ้ม “ท่านโกรธหรือ”
“ไม่กล้าขอรับ” โหวเหลียงตอบกลับ
เขาเป็นคนนิสัยไม่ดีและเป็นคนเลือกข้าง เป็นเรื่องแปลกที่นางมอบหมายงานสำคัญให้เขา เดิมทีนางจงใจส่งเขาให้อยู่ข้างกายซูถูเพื่อสร้างภาพลวงตาการร่วมมืออย่างสงบและสร้างความสับสนให้แก่ซูถู
“ท่านไม่ได้ใช้โอกาสที่จะวิ่งหนีไปซึ่งทำให้ข้าประหลาดใจมาก! ท่านมีชื่อเสียงไม่ดีในจงหยวนแต่ซูถูเชื่อมั่นในตัวท่านมาก หากท่านอยู่เคียงข้างเขาถือว่าเป็นทางออกที่ดีทีเดียว”
โหวเหลียงถอนหายใจ “มันก็จริงขอรับ”
“แล้วทำไมท่านไม่หนีไปล่ะ”
โหวเหลียงเงียบอยู่นานก่อนจะตอบว่า “อาจเป็นเพราะข้ารู้สึกว่า…ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นจนตัดขาดกันยาก!”
“คุณหนูอย่าไปเชื่อเขาเจ้าค่ะ” ตัวฝูพูดขัด “เขาแค่ไม่ชอบดินแดนรกร้างมันไม่สนุก”
โหวเหลียงกระซิบ “แม่นางตัวฝูช่างมีอารมณ์ขันจริงๆ”
อืม…จริงๆ ก็ถูกนิดหน่อยแค่นิดหน่อยเท่านั้น!
หมิงเวยดึงกลับเข้าหัวข้อ “หมายความว่าทั้งแปดเผ่าเกิดความวุ่นวายแล้วหรือ”
“ขอรับ จากการประเมินของข้าหลายวันมานี้มีชาวหูเหรินเสียชีวิตประมาณหมื่นคน และพวกเขาทั้งหมดเป็นคนเก่งที่อยู่รอบๆ กายหัวหน้าเผ่าทั้งแปด แม่นางหมิงท่านไม่ต้องลงแรงตอนนี้ก็เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่แล้ว มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บหลายหมื่นคน ผลงานเช่นนี้หากฝ่าบาททราบท่านได้ตำแหน่วโหวแน่!”
โหวเหลียงอิจฉามากผลงานเช่นนี้ดีต่อตนมากจนสามารถสวมเสื้อไหมปักกลับบ้านเกิดได้เลย[1]
หมิงเว
