ทางที่โหดร้ายมากขึ้นเจ้าค่ะ” ซูถูตกใจ
หมิงเวยวางตัวหมาก “แม้ว่าชาวหูเหรินทั้งแปดเผ่าจะมีต้นกำเนิดเหมือนกัน แต่ก็มีความบาดหมางกันจากรุ่นสู่รุ่น แม้ว่าท่านจะใช้พระประสงค์ของทวยเทพรวมพวกเขาในวันนี้ แต่ก็ยังมีอันตรายที่ซ่อนอยู่นับไม่ถ้วนรอซุ่มโจมตี ความเกลียดชังต้องมีทางออก หากท่านไม่ให้ทางออกพวกเขาก็จะหาทางออกด้วยตัวเอง เช่นเดียวกับการจัดการแม่น้ำของจงหยวน การบังคับปิดกั้นแม่น้ำจะนำไปสู่การล่มสลายที่รุนแรงยิ่งขึ้นเท่านั้น” ซูถูก้มหน้าคิดเงียบๆ
หมิงเวยลอบยิ้มแล้วเดินหมากต่อ
ผ่านไปสักพักซูถูก็พูดขึ้นว่า “ท่านพูดไร้สาระอีกแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะมีความบาดหมางกันมานานหลายชั่วอายุคน ตราบใดที่พวกเขารวมเข้าด้วยกันก็จะมีวิธีอื่นในการแก้ปัญหาเหล่านี้ ข้าไม่กล้าพูดว่าจะแก้ไขได้ทุกอย่าง แต่ก็ดีกว่าหันกระบี่ใส่กันจนกลายเป็นทะเลเลือด! นี่เป็นผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดแล้วแม้ท่านจะพูดมากกว่านี้อย่างไรท่านก็คือศัตรูของทุ่งหญ้า!”
หมิงเวยถอนหายใจอีกครั้งวีรบุรุษในอนาคตของราชวงศ์เว่ยตะวันตกนั้นสมคำเล่าลือจริงๆ จิตใจที่มั่นคงหลอกล่ออย่างไรก็ไม่หวั่นไหว
“ท่านยอมรับแล้วหรือว่าท่านมาเพื่อสร้างปัญหาจริงๆ” ซูถูถามอีกครั้ง
หมิงเวยพูด “ข้าไม่ยอมรับตั้งแต่เมื่อไรหรือเจ้าคะ องค์ชายเจ็ดข้าขอถามท่าน ข้าไม่ยอมรับหรือ”
“ท่านเดินทางไกลมาที่ทุ่งหญ้าเพื่อให้ตอนเหนือของพวกเราเกิดความวุ่นวายใช่หรือไม่”
หมิงเวยส่ายหน้า “ท่านคิดเยอะเก
