ความขัดแย้งระหว่างเฝ่าหมาป่าหิมะและองค์ชายฮูหลุนนั้นเป็นเรื่องที่จบโดยไม่มีบทสรุปซึ่งเป็นที่เข้าใจซึ่งกันและกันโดยไม่จำเป็นต้องพูดออกมา
ชาวหูเหรินจากเผ่าอื่นต่างเฝ้าดูความตื่นเต้นและไม่อยากให้จบเช่นนี้
เมื่อสินค้าของกองคาราวานขายเกือบหมดแล้วพิธีกรรมเทียนเสินก็มาถึง เมืองหยุนไฉมีชีวิตชีวาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชาวหูเหรินต่างยืนอยู่เต็มท้องถนน
แน่นอนว่าหมิงเวยไม่ออกไปสถานที่ที่ชาวหูเหรินมารวมตัวกันนั้น…กลิ่นสาบพวกนั้นมันช่าง…
จนกระทั่งก่อนออกเดินทางน่าซูได้เดินทางมาเชิญนาง โหวเหลียงมีสีหน้าลำบากใจเขาเดินไปถามนางว่า “แม่นางหมิงข้าต้องไปที่เขาเทียนเสินด้วยหรือ”
“แน่นอน” หมิงเวยตอบอย่างไม่ลังเล “องค์ชายมาเชิญทั้งทีท่านเป็นหัวหน้ากองคาราวานจะไม่ไปได้อย่างไร”
“แต่ผู้ติดตามเหล่านี้…”
“เขาเทียนเสินเป็นสถานที่บูชาเทพเจ้าจะให้ผู้คนมากมายเช่นนี้เข้าไปได้อย่างไร อย่างไรก็ตามสินค้าที่ควรขายก็ขายเกือบหมดแล้วให้พวกเขาอยู่รับสินค้าที่นี่เถอะ! นี่เป็นความจริงใจของเผ่าหมาป่าหิมะที่อนุญาตให้พวกเราสามคนสามารถเข้าไปชมพิธีได้”
เมื่อเห็นโหวเหลียงทำคอตกหมิงเวยก็ยิ้มบางๆ และพูดคุยกับเขาอย่างจริงใจ “ท่านกังวลว่าเดินทางไปเขาเทียนเสินจะรักษาชีวิตของตนเองไม่ได้หรือ”
โหวเหลียงยิ้มอย่างละอาย “แม่นางหมิง…”
“พวกเราอยู่ด้วยกันมาสามเดือนแล้วท่านยังไม่คิดจะพูดความจริงกับข้าหรือ”
ได้ยินนางถอนหายใจโหวเหลียงก็ตัดสินใจบ
