่างสุดซึ้งที่ไม่สามารถแสดงสิ่งที่ได้เรียนรู้ได้ ไม่ว่าจะเป็นบทกวี วรยุทธ์ เป้าหมายสูงสุดคือการอุทิศให้กับฮ่องเต้และมีส่วนร่วมในราชสำนัก
มีบัณฑิตผู้ใดบ้างที่จะไม่มีความคิดเช่นนี้กันไม่อย่างนั้นจะมีชายชราพยายามสอบเข้ารับราชการอย่างหนักหรือ มันคงดีสำหรับเขาที่จะหยุดเส้นทางไว้ตรงนี้ไม่ว่าเขาจะเรียนรู้ได้มากเพียงใดเขาก็ไม่สามารถเดินตามเส้นทางนี้ได้แล้ว
“แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว! ท่านไม่มีหน้าที่การงานไม่มีตำแหน่ง แต่ท่านมายืนอยู่ตรงนี้ในฐานะตัวแทนของชาวจงหยวน นี่เป็นอีกเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับชาวหูเหรินแม้แต่ทูตที่ส่งมาจากราชสำนักก็ไม่สามารถมีส่วนร่วมในพิธีกรรมเทียนเสินของชาวหูเหรินได้จริงหรือไม่”
โหวเหลียงคิดตามแล้วพยักหน้า “ก็จริง”
หมิงเวยพูดต่อ “พิธีกรรมเทียนเสินครั้งนี้สำคัญเพียงใดข้าเชื่อว่าท่านรู้ความหมายของมันดี ชาวหูเหรินอาจใช้โอกาสนี้ในการรวมตัว และมีโอกาสที่จะหันกระบี่ใส่กันเอง แตกแยกกัน ณ ที่นี้ เข่นฆ่ากันเอง ท่านลองคิดดูนี่เป็นเวทีที่ดีเวทีหนึ่งเลย!”
หืม…โหวเหลียงคิดอย่างรอบคอบ และดวงตาของเขาก็ค่อยๆ เป็นประกาย
หมิงเวยพูดเกลี้ยกล่อมเขาไม่ยอมหยุด “ในฐานะบัณฑิตผู้ใดจะไม่อยากโต้เถียงกับนักปราชญ์จนได้รับชัยชนะเฉกเช่นข่งหมิงบ้าง หรือซูฉินกับจางอี้ที่เป็นคนกลางระหว่างอาณาจักรจนสามารถพลิกสถานการณ์ด้วยร่างกายอันอ่อนแอของเขาได้ โอกาสที่ดีเช่นนี้ต่อให้ท่านเป็นหัวหน้าขุนนางก็ไม่สา
