ากเพียงใดก็ไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้!
เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ และโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “เชิญแม่นางชี้แนะมาได้เลย”
หมิงเวยยิ้มด้วยความโล่งใจ “ท่านเข้าใจก็ดีแล้วไม่ต้องกังวลมากไปการไปเขาเทียนเสิน เรื่องที่อันตรายที่สุดข้าจะเป็นคนจัดการเอง ท่านอยู่ข้างกายองค์ชายน่าซูก็พอแล้ว องค์ชายน่าซูถึงแม้จะเชี่ยวชาญในวัฒนธรรมของจงหยวนเป็นอย่างดี แต่อย่างไรเขาก็ไม่ใช่ชาวจงหยวน เขารู้เรื่องนี้เพียงเล็กน้อยท่านสามารถค่อยๆ สอนเขาได้!” คำว่าค่อยๆ แต่เน้นเสียงหนักแน่น
โหวเหลียงเข้าใจดี “ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ”
เช่นนี้ไม่ใช่การหลอกลวงหรือ ชีวิตเช่นนี้เขาชินเสียแล้วในตอนที่เป็นโจรภูเขา เขาใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวดในการเลียแข้งเลียขาเจ้านายอยู่ทุกวัน และนั่นคือสิ่งที่เขาทำแค่เป้าหมายของการหลอกลวงก็เปลี่ยนจากโจรเป็นองค์ชายมันจะไปยากอะไร โหวเหลียงไตร่ตรองในใจเสร็จสิ้นเขาตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหวที่จะไปที่เขาเทียนเสินเพื่อแสดงให้ชาวหูเหรินรู้ซึ้งว่าบัณฑิตจงหยวนเป็นอย่างไร!
…………
เอกสารชมเชยมาอีกแล้วจนทำให้เฝิงอี้นายอำเภอเมืองเกาถางรู้สึกหน้าชาเล็กน้อย เมื่อเผชิญกับการแสดงความยินดีของที่ปรึกษาเขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ “เก็บไปเถอะแค่ความดีความชอบเล็กน้อยไม่ต้องนำมาพูดถึงทุกวันหรอก” ที่ปรึกษาชมเขาอีกครั้ง
เฝิงอี้โบกมือแล้วถามเขาว่า “ตอนนี้คุณชายหยางอยู่ที่ใดกัน”
ที่ปรึกษาตอบ “วันก่อนไปที่สนามเลี้ยงม้า แต่ไม่พบคุณชาย ท่
