านหนิงบอกว่าเขาไปล่าสัตว์ขอรับ”
เฝิงอี้พยักหน้า “ฤดูใบไม้ร่วงมาถึงแล้วได้เวลาออกล่าสัตว์แล้วสินะ”
บอกไม่ได้ว่าเป็นการล่าสัตว์อาจจะไปจับโจรอีกกลุ่มก็เป็นได้
ในช่วงไม่กี่เดือนมานี้เมืองเกาถางเงียบสงบมากเส้นทางการค้าบนเขาเหยียนซานได้รับการทำความสะอาดเรียบร้อยกองคาราวานจำนวนมากหันไปใช้เส้นทางสายนี้ และเก็บภาษีการค้าจำนวนมาก
เขาเกือบจะแน่ใจแล้วว่าหลังจากดำรงตำแหน่งนี้แล้วเขาจะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง แต่ทุกวันนี้เขาได้ใกล้ชิดกับคุณชายผู้นั้นมากขึ้น และค่อยๆ ตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง
อย่างเช่น อีกฝ่ายไม่ใช่คุณชายไร้ความสามารถแค่มองเหล่ากลุ่มโจรบนเขาเหยียนซานก็รู้แล้ว กองทัพซีเป่ยยังไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้ถึงได้ให้เขาเป็นผู้จัดการ
อย่างไรก็ตามประโยชน์ที่คุณชายหยางนำมาให้ตนนั้นมากเกินไป แต่เพื่อการได้รับพิจารณาตำแหน่งจึงทำได้เพียงขึ้นมาบนเรือลำเดียวกันด้วย
เฝิงอี้คิดอยู่นานและสั่งว่า “รอคุณชายหยางกลับมาพวกเราค่อยไปที่สนามเลี้ยงม้ากัน”
……………
