งหน้า ดูจากพลังของนางแล้วก็มีความเป็นไปได้อยู่ แต่นางไม่รู้รหัสคู่
“ท่านรู้จักตำหนักดวงดาวหรือไม่” เขาถาม
“ข้าไม่รู้จัก” หมิงเวยตอบทันที และพูดต่อโดยไม่รอให้อีกฝ่ายถามอีก “สิ่งที่ท่านพูดมาข้าไม่รู้ทั้งหมด ในเมื่อท่านมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งนี้ข้าก็คืนให้ท่าน อย่างไรเสียข้าก็ไม่คิดเข้าไปยุ่งด้วยหรอกนะ!” ยิ่งนางพูดเช่นนั้นบุรุษชุดดำยิ่งไม่กล้าปล่อยนางไป
“ไม่ได้! ท่านยังบอกที่มาไม่ชัดเจนข้าจึงต้องมองท่านเป็นศัตรู”
หมิงเวยแค่นหัวเราะ “งั้นท่านก็มองไป! ข้าจะดูว่าท่านมีปัญญาจับข้าได้หรือไม่!”
“….” บุรุษชุดดำไม่รู้จะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่งหากจับได้โดยง่ายเขาจะมาถามดีๆ อะไรเช่นนี้หรือ ตอนที่อีกฝ่ายไม่สามารถตอบรหัสคู่ได้เขาคิดจะใช้วิธีโหดร้ายแล้ว
ใช้กำลังแก้ไขไม่ได้โกรธไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาจมอยู่กับความคิดหวนนึกถึงการสนทนาระหว่างทั้งสองคนอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า “ท่านบอกว่าท่านเป็นผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิตเหตุใดข้าถึงไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“มีหลายสิ่งบนโลกนี้ที่ท่านไม่รู้” นางพูดอย่างประชดประชันราวกับไม่ยินดีที่ถูกผู้อื่นมองเป็นคนไม่ปกติ “เคยได้ยินผู้บำเพ็ญพรตประพฤติรักษาพรหมจรรย์หรือไม่”
“แน่นอนว่าข้ารู้”
“แล้วหนิงจวินล่ะ”
“เคยได้ยิน”
“ถ้าเช่นนั้นท่านต้องรู้ว่าหนิงจวินมีสมญานามว่าปรมาจารย์แห่งชีวิต”
บุรุษชุดดำกำลังครุ่นคิดอย่างหนักความวุ่นวายในเป่ยหมางเมื่อสามร้อยปีก่อนได้รับการบันทึกอย่างไร
