ก็ตามเอกสารทางประวัติศาสตร์จำนวนมากได้สูญหายไปหลังสงคราม
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ดูเหมือนว่าเสวียนเหมินมอบชื่อนี้เพื่อระลึกถึงเขา”
“ไม่ใช่แค่ระลึกถึง แต่ปรมาจารย์แห่งชีวิตมีการสืบทอด” หมิงเวยพูดด้วยความไม่พอใจ “เราแค่ไม่ปรากฏตัวในยุทธภพเป็นเวลานาน ท่านเพียงแค่ไม่รู้ อย่างไรข้าก็ได้สืบทอดตำแหน่งปรมาจารย์แห่งชีวิตไม่ต้องการของของพวกท่านหรอก ในเมื่อตอนนี้พบสหายของเขาแล้วก็คืนให้พวกท่าน!”
คำพูดของนางทำให้คนชุดดำคิดถึงความเป็นไปได้ “ท่านไม่ใช่ผู้สืบทอดที่ซูรื่อฉู่เลือกหรอกหรือ”
หมิงเวยยังคงหัวเราะเยาะ “ผู้สืบทอดอะไรกันอย่าพูดเหลวไหล! จะให้เป็นหนูไปทั้งวันฟังดูไม่เข้าท่าเลย!”
ยิ่งนางพูดดูถูกคนชุดดำยิ่งมั่นใจว่า “ซูรื่อฉู่ตายแล้วจริงหรือ เขาตายได้อย่างไร เหตุใดเขาถึงไม่บอกรหัสคู่แก่ท่าน”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเขาตายอย่างไร” หมิงเวยหันหน้าเสียงของนางเริ่มสั่น “เขาพูดตลอดเวลาว่าเขาทำเรื่องไม่ดี อาจถูกคนรู้สถานะและถูกฆ่าอย่างง่ายดายก็เป็นได้ วรยุทธ์ของเขาไม่ค่อยดีเท่าไร องค์กรนี้ก็ไม่ได้ดีอะไร ไม่เช่นนั้นเหตุใดถึงไม่มีผู้ใดมาตามหาเขาเลยเล่า”
บุรุษชุดดำฟังแล้วก็รู้สึกเศร้าคนที่ทำเรื่องไม่ดีไม่ได้มีแค่ซูรื่อฉู่ เขาเองก็ด้วยมิใช่หรือ หลังจากซุ่มซ่อนอยู่ในทุ่งหญ้ามาหลายปีนอกจากกุ่ยจินหยางที่เคยพบระหว่างทางแล้วก็ไม่มีผู้ใดติดต่อมาเลย หากมีสักวันหนึ่งเขาเกิดตายขึ้นมาล่ะ ตำหนักดวงดาวไม่ม
