“ทักษะการใช้เสียงของนางทรงพลังมาก” พระอาจารย์ช่างจื้อกล่าวเสริม “เมื่อตอนที่ข้าเดินทางไปจงหยวนข้าไม่เคยเห็นยอดฝีมือประเภทนี้มาก่อน”
“ผู้ที่ใช้ทักษะการใช้เสียงมีอยู่ไม่กี่สำนักวิธีการสอดคล้องกับพวกเขาหรือไม่”
“ไม่เหมือนกันเลยขอรับ นางโจมตีจิตใจเป็นหลักทำให้หัวใจของผู้คนสั่นไหว และยากที่จะยับยั้งได้”
บุรุษชุดดำคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ “ข้าไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อนเจ้าบอกว่าตอนนี้นางอยู่ในเมืองงั้นหรือ”
“ขอรับ นางมากับกองคาราวานเผ่าหมาป่าหิมะอ้างว่ากองคาราวานได้ช่วยชีวิตองค์ชายน่าซูระหว่างทางไว้จึงเป็นแขกคนสำคัญของพวกเขา”
บุรุษชุดดำเข้าใจแล้ว “เจ้ากังวลว่านางจะเป็นผู้ช่วยที่เผ่าหมาป่าหิมะหามางั้นหรือ”
“ขอรับ” พระอาจารย์ช่างจื้อเล่าสถานการณ์แล้วพูดอย่างไม่มีทางเลือก “เดิมทีข้าคิดจะเฝ้าระวังนาง แต่ไม่คิดว่าองค์ชายฮูหลุนจะไปพบนางก่อนจึงจำเป็นต้องลงมือ”
บุรุษชุดดำพูดอย่างเย็นชา “เจ้ากลัวว่าซูถูจะเล่นกลงั้นหรือ” พระอาจารย์ช่างจื้อตกตะลึง
“ที่ฮูหลุนเห็นนางเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ หรือ นี่แหละคือปัญหาบางทีตอนที่นางมาที่เมืองหยุนไฉ นางไม่ได้มีความคิดที่จะช่วยเผ่าหมาป่าหิมะถึงเพียงนั้น แต่พวกเจ้าพยายามยั่วยุนางครั้งแล้วครั้งเล่าตอนนี้จึงแก้ไขไม่ได้แล้ว”
“ไม่จริง” พระอาจารย์ช่างจื้อไม่อยากเชื่อ “เรื่องบังเอิญเช่นนั้นเกิดขึ้นได้อย่างไร”
บุรุษชุดดำไม่เห็นด้วย “ทำไมจะเกิดไม่ได้ หลังจากคำนวณเวลาที่ฮูห
