ลุนออกไปล่าสัตว์ก็ให้นางออกไปขี่ม้า มีน่าซูอยู่ด้วยยิ่งง่ายต่อการให้พวกเขาได้พบกัน ฮูหลุนชอบสาวงามผู้ใดก็รู้ จู่ๆ ได้พบสาวงามจากจงหยวนด้วยบุคลิกที่เย่อหยิ่งของเขาจะไม่ลงมือเชียวหรือ”
“เรื่องนั้น…”
“นางส่งฮูหลุนคืนมาง่ายดายเช่นนี้บอกหลายครั้งหลายคราว่าไม่อยากทำให้เผ่าฉีหูลำบากใจซึ่งแสดงให้เห็นว่านางไม่ต้องการเข้าไปเกี่ยวข้องมากนัก”
พระอาจารย์ช่างจื้อคิดทบทวนอีกครั้งสุดท้ายเป็นตนที่ตัดสินใจผิดพลาดก็ตื่นตกใจ “ขออภัยด้วยเอินกง…”
บุรุษชุดดำพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “ดูเหมือนเจ้าจะอยู่ทุ่งหญ้านานเกินไปจนลืมรสชาติของการเป็นยอดฝีมืออย่าคิดดูถูกผู้ใดโดยเฉพาะสตรีและคนพิการ”
“ขอรับ…”
พระอาจารย์ช่างจื้อเต็มใจรับคำตำหนิ แท้จริงแล้วเขาเย่อหยิ่งเกินไปจึงไม่พิจารณาเหตุผลอย่างละเอียดถี่ถ้วนคิดแค่ว่ากำจัดออกไปก็พอแล้ว ผู้ใดจะรู้ว่าสตรีผู้นั้นเป็นยอดฝีมือระดับนั้นจริงๆ
บุรุษชุดดำไม่ได้ตำหนิมากนัก “เอาล่ะ เรื่องนี้ก็จบลงแล้ว อย่างไรก็แก้ไขอะไรไม่ได้ไปคิดดูว่าจะจบอย่างไร!”
พระอาจารย์ช่างจื้อถาม “ควรไปเจรจากับนางดีหรือไม่ขอรับ”
บุรุษชุดดำส่ายหน้า “ยาก แม้ว่านางไม่ต้องการที่จะต่อสู้กับเผ่าฉีหู แต่เจ้าก็ยังคงไล่ตามนาง ในตอนที่นางตัดสินใจที่จะต่อสู้กลับก็คงโกรธเคืองอยู่ไปคิดว่าจะกำจัดนางอย่างไรดีกว่า!”
“ขอรับ” พระอาจารย์ช่างจื้ออยู่ในอารมณ์มืดมน และไม่ได้สังเกตเลยว่าสร้อยลูกประคำบนข้อมือของเขาร้อนขึ้นเล็กน้อย
…
