หว่างกลุ่มดาวใกล้ชิดกันหรือไม่”
ตัวฝูคิด “บ่าวคิดว่าพวกเขาอาจจะไม่ติดต่อกัน ตอนที่นายท่านสามแกล้งตายยิ่งคนรู้เรื่องนี้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ยิ่งกว่านั้นพวกเราสังหารกลุ่มดาวไปสองคน ถ้าพวกเขามีความสัมพันธ์อันดีต่อกันล่ะก็คงมาล้างแค้นพวกเรานานแล้ว”
“มีเหตุผล!” หมิงเวยลูบฝ่ามือ “นายท่านสามซ่อนอยู่ในตงหนิงมาสิบปีแล้ว ผู้ที่มาช่วยมีซูรื่อฉู่เพียงคนเดียว กลุ่มดาวคนอื่นอาจอยู่ที่อื่นเป็นไปได้ว่าไม่ได้เคลื่อนไหวมานานหลายสิบปีแล้วเพื่อรักษาความลับต้องมีการติดต่อจากโลกภายนอกน้อยมาก แต่สถานการณ์ในองค์กรยังไม่แน่ชัด!”
ยิ่งพูดยิ่งไหลลื่นตัวฝูเข้าใจขึ้นมาเล็กน้อย “คุณหนูคิดจะทำอะไรหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยยิ้ม “ข้าต้องการเดิมพัน! เดิมพันว่ากลุ่มดาวในทุ่งหญ้าดวงนี้ไม่ได้ติดต่อองค์กรมานานแล้ว”
“อา…”
นางส่งเครื่องราง และแหวนให้ตัวฝู “ใช้พลังของเจ้าห่อมันไว้อย่าให้ผู้ใดรู้สึกถึงมันได้” จากนั้นนางก็นำแผ่นเหล็กกลับเข้าไปในอ้อมแขนของตน
………
บุรุษชุดดำจากไปแล้วพระอาจารย์ช่างจื้อย้ายดอกไม้ในกระถางด้วยตนเอง
กระถางดอกไม้เจ็ดสีวางอยู่ชั้นบนเพื่อสักการะเทพเจ้า
เขาปีนขึ้นบันไดกำลังจะย้ายกระถาง แต่จู่ๆ ก็รู้สึกขนลุกชันจึงตะโกนออกไปว่า “ผู้ใดอยู่ตรงนั้น!”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้น “พระอาจารย์ไม่ได้พบกันหนึ่งชั่วยามจำข้าไม่ได้แล้วหรือเจ้าคะ”
พระอาจารย์ช่างจื้อหันศีรษะ และเห็นเด็กสาวนั่งอยู่บนราวบันได “เจ้า…”
หลังจากที่คุยเรื่อ
