แม้นางจะลงมือจริงตนก็ไม่มีทางรู้ได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องตัดออก
ถ้าไม่ข่มขู่ก็เหลือเพียงทางเดียวเท่านั้นคือการให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีซึ่งมันก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้
นางเป็นคนจงหยวนไม่สนใจความสัมพันธ์หรือผลประโยชน์ต่างๆ ในหูตี้อยู่แล้ว เมื่อเรื่องทางนี้จบลงนางก็จากไปโดยไม่สนอะไรอยู่แล้วเรื่องทุกอย่างจัดการได้อย่างสะอาดหมดจด
ซูถูตัดสินใจพูดว่า “พิธีกรรมเทียนเสินแม่นางหมิงคงได้ยินมาแล้ว”
“ใช่เจ้าค่ะ”
ซูถูพูดต่อ “เป็นความจริงที่พระอาจารย์ช่างจื้อมีพลังแกร่งกล้ามาก พระของพวกเราเผ่าหมาป่าหิมะไม่มีผู้ใดเทียบได้สักคน หากพิธีกรรมเทียนเสินเริ่มต้นเช่นนี้ หัวหน้าเผ่าฉีหูต้องการอะไรเกรงว่าเขาจะได้รับพระประสงค์จากพระเจ้าเช่นนั้น”
“แล้วอย่างไรหรือเจ้าคะ”
“แม่นางหมิงมีเคล็ดวิชาที่สูงส่งวิธีการเหล่านั้นแม่นางคงเชี่ยวชาญเป็นอย่างดีใช่หรือไม่”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ในที่สุดก็เห็นความจริงใจเล็กน้อยหมิงเวยพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “องค์ชายจะให้ข้าหยุดพระอาจารย์ช่างจื้องั้นหรือเจ้าคะ”
“ใช่” ซูถูตอบ “แม่นางหมิงช่วยพระของพวกเราเพื่อให้ได้พระประสงค์ของพระเจ้าที่เราต้องการด้วยเถิด”
“ค่าตอบแทนล่ะเจ้าคะ”
ซูถูชะงักเขาตอบเสียงขรึม “แม่นางหมิงเรียกร้องมาได้เลยตราบเท่าที่เหมาะสม เผ่าหมาป่าหิมะจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหามาให้ท่านได้”
หมิงเวยยิ้ม ใจกว้างมากดูเหมือนเขาจะรีบจริงๆ
ใช่ ทุกอย่างได้ตระเตรียมไว้พร้อมแล้วขาดเพียงสิ่
