งที่สำคัญอย่างเดียว ซูถูในตอนนี้ยังคงเป็นชายหนุ่มที่กระตือรือร้นที่จะพิสูจน์ตัวเองวีรบุรุษในอนาคตของราชวงศ์เว่ยตะวันตกยังไม่มีประสบการณ์ที่โชกโชนนัก
“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ!” นางยิ้ม “มีเรื่องอะไรที่คุยกันไม่ได้เล่า ข้าอยากบอกองค์ชายว่าวิธีการเหล่านี้เพียงพอสำหรับการต่อกรกับพวกหูเหริน แต่สำหรับคนจงหยวนยังถือว่าอ่อนหัดนักเจ้าค่ะ!”
พูดถึงเรื่องนี้ซูถูจึงถามไปว่า “แม่นางหมิงมองออกได้อย่างไร”
“ยังต้องมองอีกหรือเจ้าคะ” หมิงเวยไหวไหล่ “เขาเทียนเสินเป็นสถานที่อย่างไร องค์ชายน่าซูพาพวกเรามาที่นี่ง่ายดายเช่นนี้คิดอย่างไรก็แปลก”
เมื่อเห็นซูถูครุ่นคิดหมิงเวยจึงพูดขึ้นว่า “เอาล่ะเจ้าค่ะ องค์ชายไม่ต้องคิดให้มากความ ถ้าจะให้ตอบก็คือมันเป็นสัญชาตญาณของคนจงหยวน ประวัติศาสตร์ของเราเต็มไปด้วยแผนชั่วร้ายแบบลับๆ ตั้งแต่เด็กจนโตไม่รู้ว่าอาจารย์สั่งสอนมากี่ครั้งแล้วยังต้องให้มองอีกหรือ”
“เป็นเช่นนั้นหรือ…” ซูถูพูดเสียงเบาความมั่นใจของเขาเริ่มสั่นคลอน
แต่เขาคิดอีกทีก็พูดอีกว่า “เป็นเพราะแม่นางหมิงฉลาดเกินไปหรือไม่ ก่อนหน้านี้ข้าเคยพบคนจงหยวน จับกุมบัณฑิตได้จำนวนหนึ่ง แต่พวกเขาไม่ได้เป็นเช่นท่าน”
หมิงเวยหัวเราะเบาๆ “ผู้ที่ถูกท่านจับกุมได้จะเก่งกาจสักเพียงใดกัน ฉลาดในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ จะนับอะไรได้เจ้าคะ ท่านไม่เคยพบคนฉลาดที่แท้จริง! คนมีฝีมือเหล่านั้นสามารถทำลายบ้านเมืองได้โดยใช้ความคิดเพียงเท่านั้น ข้าไม่สา
