มารถเทียบกับพวกเขาได้หรอกเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นใบหน้าของซูถูขยับเล็กน้อยหมิงเวยแอบยิ้ม และดึงหัวข้อกลับมา “ข้าสามารถตอบรับคำขอขององค์ชายได้ ขอเพียงท่านพูดแล้วรักษาคำพูดหลังจบเรื่องให้ค่าตอบแทนที่เพียงพอ อย่างไรเสียพวกเราก็เสี่ยงมาไกลถึงหูตี้ก็เพื่อเงิน! มีเงินพวกเราก็สามารถคุยกันได้เจ้าค่ะ”
ซูถูพิจารณาแล้วตอบรับ “ไม่มีปัญหา”
หมิงเวยพูด “ข้าได้ยินว่าเป่ยหูมีไข่มุกเรืองแสงเผ่าหมาป่าหิมะอาศัยอยู่ทางตอนเหนือคงมีจำนวนไม่น้อยเลย”
“แน่นอน” ไข่มุกเรืองแสงของเป่ยหูเป็นข้อตกลงหลักระหว่างเผ่าหมาป่าหิมะกับจงหยวน
หมิงเวยชูนิ้วชี้ขึ้น “ข้าต้องการไข่มุกเรืองแสงจากเป่ยหูที่มีอายุมากกว่าร้อยปี จะเป็นการดีที่สุดหากเป็นไข่มุกอายุหนึ่งพันปีหนึ่งเม็ด ขอเพียงองค์ชายรับปาก เรื่องนี้เป็นอันตกลงเจ้าค่ะ”
ซูถูตอบอย่างไม่ต้องคิด “ได้”
ไข่มุกเรืองแสงที่มีอายุมากกว่าร้อยปีเป็นสิ่งล้ำค่าหากมีอายุพันปีนั้นยิ่งหายากกว่านั้น แต่ถ้าเรื่องนี้สามารถแก้ไขได้อย่างราบรื่นราคาที่ต้องจ่ายมันก็คุ้มค่า!
“เช่นนั้นเป็นอันตกลงเจ้าค่ะ”
“ได้”
หลังจากแก้ไขปัญหาที่สำคัญที่สุดแล้วหมิงเวยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าวว่า “ก็แค่นั้นองค์ชายรีบบอกมาว่าสถานการณ์ของพระอาจารย์ช่างจื้อผู้นั้นเป็นอย่างไร รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”
………….
พระอาจารย์ช่างจื้อกลับมายังที่พักแล้วผลักสตรีชาวหูที่เข้ามารับใช้ “ออกไป!”
สตรีชาวหูตัวสั่นด้วยควา
