มตกใจ และก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว
ศิษย์คนโตเห็นเช่นนั้นก็อยากถอยออกไปเงียบๆ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตนกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ไม่อยากให้พระอาจารย์ช่างจื้อรั้งตัวเขาเอาไว้ “ไป เอาดอกไม้ไปวางข้างบน”
ศิษย์คนโตตกใจเขารีบตอบรับ “ขอรับ”
ดอกไม้ที่พระอาจารย์ช่างจื้อพูดถึงเป็นดอกไม้เจ็ดสีที่ได้รับจากเขาเทียนเสิน ปกติอีกฝ่ายรักดั่งสมบัติล้ำค่าจนแทบไม่แตะต้องเลย แต่ตอนนี้พระอาจารย์สั่งให้วางดอกไม้นี้ในตำแหน่งที่โดดเด่น
ที่นี่มีกลไกอะไรเขาเองก็ไม่รู้ แต่เขารู้ว่าเพื่อชีวิตของเขาเองเป็นการดีที่สุดที่จะไม่ถามถึงสิ่งที่ไม่ควรถาม พระอาจารย์ช่างจื้อเทน้ำลงท้องจนในที่สุดอารมณ์ก็เย็นลง
ผ่านไปครู่หนึ่งประตูก็ถูกเปิดออกตามด้วยบุรุษชุดดำที่เข้ามาอย่างเงียบๆ
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น
พระอาจารย์ช่างจื้อลุกขึ้นทันที และแสดงความเคารพ “เอินกง[1]”
บุรุษชุดดำพยักหน้า และนั่งลงโดยไม่สนใจผู้ใด “พูดมา ท่านกังวลเรื่องอะไรดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่”
พระอาจารย์ช่างจื้อพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “ขอรับ เมื่อเร็วๆ นี้มีเสวียนชื่อจากจงหยวนมาที่เมืองหยุนไฉ นางแข็งแกร่งมากข้ากลัวว่านางจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพิธีกรรมเทียนเสินจึงหาโอกาสขับไล่นางออกไป แต่ไม่คิดว่า…”
คนผู้นั้นเลิกคิ้ว “เจ้าแพ้งั้นหรือ”
พระอาจารย์ช่างจื้อพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ “ขอรับ ข้าแพ้ให้แก่นาง”
บุรุษชุดดำเลิกคิ้ว “ทักษะของเจ้าแม้แต่ในจงหยวนยังมีคู่
