์และหนาวเย็น เสียงสายลมอันแสนจะบาดหูแม้จะทำให้รู้สึกเจ็บเล็กน้อย แต่ก็ทำให้รู้สึกสดชื่นจนบรรยายไม่ถูก
“ฮ่าๆๆ!” น่าซูหัวเราะลั่นเด็กหนุ่มผู้นี้เหมือนหมาป่าบ้าบิ่นบนทุ่งหญ้าเขาดูมีความสุขมาก
หมิงเวยเองก็อยากรู้ว่าเหตุใดเขาจึงหัวเราะลั่นเพียงนั้น แต่สุดท้ายนางทำได้แต่เพียงยิ้ม จนกระทั่งม้าสิงโตหยกวิ่งจนเหนื่อยแล้วจึงเปลี่ยนเป็นเดินช้าๆ
มีแม่น้ำสายเล็กไหลผ่านที่ระยิบระยับเป็นประกายแวววาวกระจายอยู่ทั่วทุ่งหญ้าเขียวขจี นางขี่ม้าพลางหันไปมองทุ่งหญ้าก็เงียบสงัดราวกับไม่มีความขัดแย้งใดกับโลก
อย่างไรก็ตามนางรู้ว่านี่เป็นเพียงด้านเดียวเท่านั้น
คนเลี้ยงสัตว์เหล่านี้สามารถเลี้ยงแกะได้อย่างมีความสุข แต่เมื่อขาดอาหาร พวกเขาก็สามารถหยิบมีดขึ้นมาสังหารคนได้โดยไม่กะพริบตา สิ่งต่างๆ ในโลกนี้มักจะมีด้านที่ทำให้เข้าใจยากเป็นความจริงที่ว่าพวกเขามีความสงบสุข และมีอัธยาศัยดี แต่ก็มีความโหดร้ายอยู่ในตัวเช่นกัน พูดได้เพียงว่าเมื่อต้องเผชิญกับความอยู่รอดความเป็นมนุษย์ก็ต้องหลีกทางให้ความโหดร้ายป่าเถื่อน
ในเวลานี้หมิงเวยไม่ได้สังเกตว่าในขณะที่นางกำลังดูทิวทัศน์ ผู้อื่นก็มองนางอยู่เช่นกัน
ภายใต้ท้องฟ้าสีคราม ทุ่งหญ้าตามธรรมชาติ สตรีสวมหมวกปิดบังใบหน้าหันกลับมามองทันที ลมพัดกระทบเสื้อผ้าเผยให้เห็นร่างเพรียวบาง ดูสง่าราวกับไม่ใช่มนุษย์
ถึงเขาจะมองไม่เห็นใบหน้าของนาง แต่ประเมินจากภาพที่เห็นแม้จะมีหมวกบังใบหน้าอยู
