่แต่ก็รู้ได้ว่านางเป็นสตรีที่งดงาม ชายหนุ่มเห็นฉากนี้ในระยะไกลรอยยิ้มที่อธิบายไม่ได้ปรากฏอยู่บนริมฝีปากของเขา เขาลูบใบหน้าตนเองช้าๆ สิ่งที่เรียกว่าความงามที่แสนอ่อนโยนที่แท้ผู้อื่นก็มองเขาเช่นนี้หรอกหรือ
“นายท่าน” อาเก๋อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็เอ่ยเสียงเบา
เขายกมือขึ้นเพื่อหยุดคำพูดต่อมาของอาเก๋อ เขาเบนสายตาไปทางอื่นแล้วก็เห็นทหารกลุ่มหนึ่งวิ่งมาทางนี้ พวกเขาขี่ม้าศึก สวมชุดเกราะหนัง โยนเหยื่อบนหลังม้า จากนั้นก็พูดคุย และหัวเราะเสียงดัง ต่อให้ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นผู้ใด แต่เมื่อเห็นภาพนั้นก็ต้องหยุดมองแล้วชี้ไปที่พวกเขาเป็นแน่
“องค์ชายฮูหลุน…” อาเก๋อพึมพำเขามองดูหญิงสาวอย่างกังวล แต่กลับพบว่านายของตนมีแววตาที่พิจารณาอย่างระมัดระวัง เขาถอนหายใจในใจองค์ชายช่างใจแข็งจริงๆ…
หมิงเวยได้ยินเสียงม้าจึงหันไปมองรอบๆ และพบกลุ่มทหารวิ่งเข้ามาทางนี้
อีกฝ่ายมีเป้าหมายที่ชัดเจนพวกเขาวิ่งมาหยุดต่อหน้านาง พวกเขาเป็นทหารรุ่นเยาว์ ชายหนุ่มชาวหูเหรินที่อยู่ตรงกลางดูจากเสื้อผ้า และหมวกที่ประดับด้วยอัญมณีมากมายก็รู้ได้เลยว่าเป็นชนชั้นสูง
“เจ้าเป็นผู้ใดกัน” ทหารนายหนึ่งตะโกนขึ้น
หมิงเวยตอบด้วยภาษาหูที่ไม่ค่อยชัดมากนัก “คนของกองคาราวาน”
เมื่อนางเอ่ยปากก็มีบางคนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดูถูกทันที “สตรีจากจงหยวน”
สายตาของคนเหล่านี้มีเจตนาไม่ดี ชายหนุ่มชาวหูเหรินผู้เป็นนายลูบหนวดตนเองพลางพูดว่า “นายของเจ้าอยู่ที่ใดข้าจ
