ะไปซื้อเจ้าจากเขา!”
หมิงเวยเลิกคิ้ว “ข้าเป็นอิสระไม่มีนาย ท่านซื้อข้าไม่ได้”
ชายหนุ่มคนนั้นหัวเราะแล้วพูดว่า “เป็นอิสระอะไร สตรีจากจงหยวนเมื่อมายังทุ่งหญ้าก็มีสถานะเป็นทาสหญิงทั้งนั้น!”
ทหารของเขาหัวเราะ “ใช่ เป็นทาสหญิง!”
“องค์ชายให้ความสนใจเจ้าถือเป็นเกียรติของเจ้าแล้ว!”
“ยังไม่กลับไปกับองค์ชายอีก! หลังจากนี้ปรนนิบัติท่านดีๆ จะได้ไม่ต้องวิ่งไปวิ่งมากับกองคาราวานอีกต่อไป”
มีคนพูดขึ้นอีกว่า “ม้าของนางงามมากเป็นม้าชั้นดีนำกลับไปด้วย!” คนพวกนั้นส่งเสียงดังแล้วก้าวเข้ามาข้างหน้าจะมาจับนาง
“หยุดนะ!” เสียงของน่าซูดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย
เขากับตัวฝูอยู่ห่างออกไปไม่ไกลเขารีบกลับมาทันทีเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้
เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ตัวฝูรีบเข้ามาบังหมิงเวยส่วนน่าซูก้าวไปข้างหน้าเพื่อเจรจา “ฮูหลุน นางเป็นแขกผู้มีเกียรติของเผ่าหมาป่าหิมะเจ้าเสียมารยาทกับนางไม่ได้!”
ชายหนุ่มมองน่าซูด้วยท่าทีเหยียดหยาม “นึกว่าผู้ใดที่แท้ก็เจ้านี่เอง! ทาสหญิงผู้นี้ข้าต้องการเจ้าเสนอราคามาได้เลย!”
น่าซูโกรธมาก “เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือนางเป็นแขกคนสำคัญของเผ่าหมาป่าหิมะ! ไม่ใช่ทาสหญิง!”
ฮูหลุนเยาะเย้ย “แขกคนสำคัญอะไรกันก็แค่สตรีจากจงหยวนผู้หนึ่งจะมีคุณสมบัติอะไรกัน อย่ามาพูดไร้สาระหากเจ้าไม่เสนอราคาข้าจะพานางไปเดี๋ยวนี้!”
น่าซูโกรธมากเขาขยับม้าไปข้างหน้าเพื่อบังหมิงเวย “คิดจะขโมยคนข้าอนุญาตแล้วหรือ!”
เขาปกป้องนา
