งเช่นนี้ทำให้อีกฝ่ายยิ่งตื่นเต้นเพราะเพิ่งล่าสัตว์เสร็จจึงยังมีจิตสังหารกระหายเลือดอยู่ในเลือดของเขา “เผ่าหมาป่าหิมะอย่างพวกเจ้า ได้! วันนี้มาดูกันว่าเจ้ามีความสามารถเพียงใด!”
พูดจบอีกฝ่ายก็ยกมือและสั่งการว่า “จับพวกเขาซะ!”
องครักษ์ของน่าซูรีบเข้ามาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นผู้เป็นนายกำลังลำบากจะให้นั่งดูเฉยๆ ได้อย่างไร แต่น่าซูพาทหารมาแค่สองนาย แต่ฝั่งของฮูหลุนมีตั้งสิบกว่าคนอีกอย่างพวกเขาเพิ่งกลับมาจากการล่าสัตว์ ทหารมากกว่าสิบนายยกธนูขึ้นด้วยท่าทางดุดัน
ตัวฝูโกรธจนทนไม่ไหวนางหันไปหาหมิงเวย “คุณหนูเจ้าคะ”
หมิงเวยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อย่าให้ถึงตายไม่เช่นนั้นจะอธิบายกันยาก”
เมื่อได้รับอนุญาตตัวฝูก็ดีใจ “เจ้าค่ะ!”
พูดจบนางก็คว้าคันธนู และลูกธนูของทหารที่อยู่ข้างหน้าดึงกลับแล้วโยนคันธนู และลูกธนูไปด้านข้าง จากนั้นก็ลากชายคนนั้นแล้วขว้างออกไปอย่างแรง
ตัวฝูลงมืออย่างรวดเร็วทำให้ฝั่งของฮูหลุนตกตะลึง เดิมทีจุดประสงค์ของการยิงธนูก็เพื่อทำให้พวกเขากลัว ผู้ใดจะรู้ว่าสตรีอัปลักษณ์จากจงหยวนจะชิงลงมือก่อนเช่นนี้
เห็นดังนั้นแล้วพวกทหารก็ยิ่งโกรธมาก
“จับพวกเขา!”
ฮูหลุนตะโกนเสียงดังเหล่าทหารบางคนยิงลูกธนูบางคนชักกระบี่ออกมาแล้วพุ่งไปข้างหน้า
น่าซูตกตะลึงเหตุใดตัวฝูถึงได้ลงมือเร็วกว่าเขา แต่เมื่อมาถึงจุดนี้แล้วเขาจะดูเฉยๆ ได้อย่างไรดังนั้นจึงพุ่งตามเข้าไปด้วย คนกลุ่มหนึ่งต่อสู้กันชุลมุนอย่างรวดเร็ว
