งแปดเป็นผู้นำแปดทิศของเป่ยหู
หมิงเวยเคยได้ยินเกี่ยวกับเขาเทียนเสินซึ่งเป็นสถานที่ที่คนหูเหรินศรัทธา
นางเกิดความคิดหนึ่ง “ถ้างั้นก็ไป!”
ก่อนหน้านั้นนางไม่เคยคิดที่จะไปที่เขาเทียนเสินเพราะไม่มีผู้ใดนำทางให้ แต่ตอนนี้มีแล้วเหตุใดจะไม่ไปเล่า นางจำได้ว่าเป่ยหูทั้งแปดทิศรวมกันเป็นหนึ่งก็คือที่เขาเทียนเสิน ไม่แน่ว่าอาจจะได้พบกับจุดสำคัญทางประวัติศาสตร์ก็เป็นได้
โหวเหลียงมีข้อสงสัย “แต่สถานการณ์ทั้งแปดทิศตอนนี้ยังไม่แน่นอน หากพวกเราไปก็อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับความถูกผิดของพวกเขาแล้วอาจกลายเป็นเครื่องมือสำหรับชัยชนะของพวกเขา…”
หมิงเวยเหลือบมอง “ทำไม เจ้ากลัวหรือ”
โหวเหลียงสั่นระริกเขาหัวเราะกลบเกลื่อน “กลัวอะไรกันขอรับ แม่นางไปที่ใดข้าก็ไปที่นั่นด้วย!”
เมื่อกองคาราวานมีน่าซูมาเข้าร่วมไม่นานก็ดูครึกครื้นขึ้นมา เด็กคนนี้ไม่แปลกใจเลยที่เป็นชาวหูเหรินที่เติบโตบนหลังม้า เขาถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินเป็นเวลาหลายวันพอออกมาได้ถึงได้ดูมีชีวิตชีวาเช่นนี้
พอมีเขาอยู่กองคาราวานก็ไม่เดินผิดเส้นทางอีก ห้าวันหลังจากนั้นพวกเขาก็ผ่านเส้นทางเก่าบนเขาเหยียนซานได้อย่างราบรื่นและเข้าสู่ทุ่งหญ้า
………….
ในเวลานั้นเฝิงอี้นายอำเภอแห่งเกาถางมองหนังสือประกาศราชการเคราของเขาถูกตัดออกไปส่วนหนึ่ง เขาหยิบอันนี้ขึ้นมาอ่านแล้ววางลง หยิบอันนั้นขึ้นมาอ่านแล้ววางลงอีกจากนั้นก็ส่ายหน้าพลางถอนหายใจ
ที่ปรึกษาของเขาถาม “นายอำเภอกังวลอะไ
