รหรือโจรบนเขาเหยียนซานถูกกำจัดทีละกลุ่มไม่ใช่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่หรอกหรือ”
เฝิงอี้ตอบ “การปราบปรามพวกโจรได้เป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ก็จริง แต่ปัญหาคือคนที่ปราบปรามพวกโจรไม่ถูกต้อง”
ที่ปรึกษาครุ่นคิดแล้วเขาก็ได้สติฉุกคิดขึ้นมาได้ “ท่านหมายถึงคุณชายหยางหรือ ไม่ใช่ว่าทุกคนบอกว่าเขาจะอยู่ที่เกาถางไม่นานหรอกหรือ อันที่จริงเขาสามารถใช้เหตุการณ์นี้ขอให้เบื้องบนย้ายเขากลับเมืองหลวงก็ทำได้”
“ท่านรู้แค่ผิวเผินเท่านั้น!” เฝิงอี้ถอนหายใจและกล่าวว่า “เหตุผลที่อยู่เบื้องหลังการออกจากเมืองหลวงของคุณชายหยางในครั้งนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน ช่วงสองสามปีนี้เขาไม่สามารถกลับเมืองหลวงได้อย่างแน่นอน”
ที่ปรึกษาตกใจ “ข้าละเลยเรื่องนี้ไปเลยนายอำเภอโปรดช่วยชี้แจงด้วย”
เฝิงอี้ชี้ไปที่ราชกิจจานุเบกษา “ท่านดูเมืองหลวงสิว่าช่วงนี้สถานการณ์เป็นอย่างไร”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ที่ปรึกษาพิจารณาอย่างถี่ถ้วน “ท่านหมายถึงไท่จื่อกับซิ่นอ๋องหรือ ในอดีตทั้งสองพระองค์เป็นพี่น้องที่รักกันมากดูเหมือนว่าพวกเขาจะขัดแย้งกันในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา”
เฝิงอี้พยักหน้า “ข่าวมาถึงมือพวกเราที่นี่เกรงว่าที่เมืองหลวงทั้งสองพระองค์ได้ต่อสู้กันอย่างดุเดือดแล้ว ข่าวลือของคุณชายหยางท่านคงเคยได้ยินมาแล้ว ภายใต้สถานการณ์นี้ไม่ว่าฝ่าบาทจะคิดอย่างไรก็คงไม่มีทางให้เขากลับเมืองหลวงหรอก”
ที่ปรึกษาเข้าใจอย่างชัดเจน “ข้าเข้าใจแล้ว”
คุณชายหยางผู้นี้มีที่มาที่
