เฝิงอี้ตกใจ
หยางชูดูไม่กังวลอะไรเขาจิบชาอย่างช้าๆ ผ่านไปสักพักสติของเฝิงอี้ก็กลับมา เขาถามกลับไปอย่างไม่แน่ใจ
“เหตุใดท่านถึง…”
หยางชูถอนหายใจเขาดูหดหู่มาก “ใต้เท้าเฝิงคงไม่รู้ว่าครั้งนี้ฝ่าบาททรงกริ้วข้าจริงๆ ถึงได้ให้ข้าออกมากินความยากลำบาก และไม่ให้ข้ากลับเมืองหลวงชั่วคราว ข้าไม่ลงรอยกับไท่จื่อแล้วก็ซิ่นอ๋องก่อนจากเมืองหลวงข้าก็มีเรื่องขุ่นเคืองกับอันอ๋อง หากรายงานนี้ถูกส่งไปอยู่ในสายตาพวกเขา เกรงว่าพวกเขาจะนึกถึงข้าอีกครั้งเรื่องที่ข้าทำในช่วงเวลาหลายวันนี้แค่สอบถามก็รู้เรื่องแล้ว ท่านช่วยรายงานแค่ว่าข้ามาที่ซีเป่ยมีความสุขดีได้หรือไม่ เช่นนั้นเรื่องการกลับเมืองหลวงของข้าจะได้ไม่มีกำหนด”
เฝิงอี้คิดแล้วเขาก็ถามด้วยความตื่นเต้น “เช่นนั้นหมายความว่าคุณชาย…”
หยางชูพูดขัดจังหวะเขา “ดังนั้นข้าจึงต้องการยืมชื่อของใต้เท้า หลายวันมานี้ได้ยินมาว่าภาษีการค้าถูกเก็บเกินจริงไปมาก หากเพิ่มความดีความชอบเรื่องการปราบปรามกลุ่มโจรไปบางทีการประเมินครั้งถัดไป ใต้เท้าอาจออกจากสถานที่แห่งนี้ได้”
…………..
