ยากให้ข้าตอบข้าก็ตอบแล้วไม่พอใจอีกหรือ”
ตัวฝูขัดจังหวะ “เจ้าจะไปเอาของอะไร”
“เรื่องนี้ข้าบอกไม่ได้!” เด็กหนุ่มย้ำ “ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอกพวกเจ้า แต่ไม่สามารถพูดได้จริงๆ! ถึงแม้จะตายข้าก็บอกไม่ได้”
ท่าทางของเขาดูไม่เหมือนคนโกหกหมิงเวยจึงยื่นถุงน้ำให้เขา
เด็กหนุ่มดีใจมาก “ขอบคุณมาก” เขารับถุงน้ำขึ้นมาดื่มอยู่หลายอึกกว่าจะหยุด เขาเอาจุกปิดแล้วยื่นกลับคืน
หมิงเวยไม่รับ “ข้าให้เจ้า!” เปื้อนน้ำลายผู้อื่นไปแล้วนางก็ไม่อยากได้อีก
เด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็ดึงถุงน้ำกลับไปด้วยท่าทางมีความสุข “อา ท่านเป็นคนดีจริงๆ!” เขาพูดโดยที่ไม่รู้ว่านางรังเกียจ
หมิงเวยจูงม้าแล้วหันกลับเพื่อหาที่พักผ่อน
“คุณหนู บ่าวเองเจ้าค่ะ” ตัวฝูรับสายบังเหียนด้วยท่าทางแข็งขัน
เด็กหนุ่มเดินตามพวกเขาไปแล้วพูดพล่ามว่า “จริงสิ ข้าชื่อน่าซู พวกเจ้าชื่ออะไรกัน วรยุทธ์ของพวกเจ้ายอดเยี่ยมมาก เรียนมาจากที่ใดงั้นหรือที่จงหยวนมีคนอย่างพวกเจ้าเยอะหรือไม่”
เขาถามทีละคำถามหมิงเวยก็ถามกลับทีละคำถาม “เจ้ามาจากเผ่าไหน คนหูเหรินพูดมากเหมือนเจ้าทุกคนหรือไม่ คนที่เจ้าต้องการนำทางคือผู้ใด หมายความว่าเจ้ามีสหายมาด้วยใช่หรือไม่”
