วสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว นางรู้สึกว่าพลังของตนสัมผัสกับ ‘ใจกลาง’ ที่แข็งเล็กน้อย
“ตัวมันไม่ใช่ปัญหามันแค่ถูกทำเครื่องหมาย หากเป็นอย่างที่ข้าคิดไว้ เหตุผลที่เราหลงทางในเขาหู่โถ่วซานก็คือเราถูกลวงตา เรากลับไปหาได้ว่าทางนั้นมีเครื่องหมายเช่นเดียวกันหรือไม่”
ต้องโทษที่นางไม่รู้ทางตอนที่เดินทางนางแค่รู้สึกว่าชี่รอบกายไม่มีปัญหาอะไรเลยไม่ได้มองด้วยตาให้มากกว่านี้ สำหรับเสวียนชื่อแล้วกับดักที่ง่ายที่สุดไม่ใช่ค่ายกลที่ชาญฉลาด แต่เป็นการหลอกตาการรับรู้
“พวกเราติดกับแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะแล้วเราจะทำอย่างไรดี”
หมิงเวยจูงม้าและเดินห่างออกไป “ ข้าไม่รู้ว่าคนผู้นี้ตั้งใจจะพาเรามาที่นี่เพื่ออะไร ข้าจึงต้องกลับมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น”
นางตบตูดม้าส่งสัญญาณให้มันซ่อนตัวแล้วกลับเมืองเล็กๆ พร้อมกับตัวฝู
ม้าสิงโตหยกมีจิตวิญญาณที่เต็มเปี่ยมหากมันต้องวิ่งก็ไม่มีปัญหา ตัวฝูแค่อยากถามว่าจะแอบเข้าไปในเมืองได้อย่างไร และนางก็เห็นว่าหมิงเวยเดินตรงเข้าไปหา…
“ผู้เฒ่า!”
คราวนี้ชายชราตื่นขึ้น และมองนางด้วยความประหลาดใจ “แม่นางกลับมาทำไมหรือ” เมื่อมองไปข้างหลังนางก็ไม่มีผู้ใดนอกจากสาวใช้ที่มีปานบนใบหน้า
หมิงเวยตอบกลับว่า “ข้าเดินทางมาหลายวันรู้สึกเหนื่อยมากตั้งใจว่าจะขอพักที่นี่เป็นเวลาสองวัน”
“แล้วคนอื่นล่ะ”
“พวกเขาอาจไม่รู้สึกเหนื่อย” สีหน้าของหมิงเวยยังคงไม่เปลี่ยน “หัวหน้ารีบร้อนเดินทาง ข้าจึงถอนตัวออกจา
