ข้าเพียงแต่ถามก็เท่านั้น”
หนิงซิวยิ่งยืนหยัดในการตัดสินใจของตัวเอง ดูสิเวลาเพิ่งผ่านไปไม่เท่าไรเขาก็กลายเป็นคนนิสัยอันธพาลเช่นนี้แล้ว!
“ข้าก็เลยบอกว่าลำบากหน่อยนะโจรจากเขาเหยียนซานมีมากกว่าที่คิด พวกเขาติดต่อกันเพื่อร่วมมือกันในการปล้นสะดม และโจมตีซึ่งกันและกัน ถ้าอยากได้สมบัติที่ซ่อนอยู่นั้นกลับคืนมาเกรงว่าจะต้องใช้เงินมาก ในความคิดของข้ามันไม่คุ้มเอาเสียเลย”
“เงินเท่าไรกัน”
“เงินมีไม่มาก แต่มีเครื่องเงินโบราณมากมายซึ่งดูมีมูลค่าไม่น้อย แต่ก็ไม่คุ้มที่จะนำกลับมาหรอก”
หากโจรรู้วิธีบริหารจัดการก็คงไม่มาอยู่ในสภาพนี้หรอก พวกเขามีเหรียญเงินอยู่ในมือ ใช้เวลาไม่นานเดี๋ยวเงินก็หมดไป พอมาลองคิดดูพวกเขายังตัดสินใจเลือกเมืองที่ยากจนอย่างเกาถาง จะร่ำรวยได้ถึงเพียงไหนกัน
อย่างไรก็ตามหากบอกว่าพวกเขาไม่มีทรัพย์สินก็คงไม่ถูกต้อง สิ่งของที่ขโมยมานั้นไม่มีช่องทางให้ขายแบบสินค้าผิดกฎหมาย ไม่สามารถขายออกไปได้ หากไม่ทำลายทิ้งก็ต้องกองไว้ที่นี่
การไปถ้ำโจรครั้งนี้ของหนิงซิว สิ่งของต่างๆ ถูกนำกลับมาจำนวนมาก ผ้าบางชิ้นที่เก็บรักษายากก็เสียหายจนไม่สามารถนำมาใช้ได้ แต่ก็ยังมีสินค้าล้ำค่ามากมายเช่นกัน
หยางชูออกไปข้างนอก และบังเอิญเห็นโหวเหลียงที่ชะโงกหัวเยี่ยมๆ มองๆ ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปหาแล้วดันอีกฝ่ายอย่างหยาบคาย
“ตีราคาเป็นหรือไม่”
วันนั้นหลังจากได้รับคำชี้แนะจากหมิงเวยเขาจึงออกจากห้องลับอย่างระมัดระว
