ิ้ว “ที่นั่นทำไมหรือ”
“หมู่บ้านของโจรพวกนั้นไงเจ้าคะ!” นางพูด “ข้ารู้สึกไม่สบายใจหากให้คนอื่นไป โจรกลุ่มนี้ปล้นเงินไปเยอะเงินสามารถกระตุ้นจิตใจคนได้!”
หยางชูพูด “ศิษย์พี่เพิ่งกลับมาจะให้เขาไปได้อย่างไร ข้าไปเองดีกว่า! เงินพวกนั้นอาจเป็นทุนในการพัฒนาของเราได้”
หมิงเวยคิด “มีเหตุผลเจ้าค่ะ”
“ไม่!” หนิงซิวพูดด้วยท่าทีเงียบสงบ “ข้าไปเอง!” ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาอาจเห็นเงินแล้วตาโตก็เป็นได้ ดังนั้นเขาจึงกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แม้แต่ข้าวก็ยังไม่ได้ทานเขาเพียงหยิบอาหารแล้วพาคนออกเดินทางเท่านั้น
หยางชูที่กำลังทานอาหารอยู่มองแผ่นหลังอีกฝ่ายเดินจากไปแล้วถามคนข้างกาย “เป็นเช่นนี้จะดีหรือดูจากท่าทีแล้วเขาน่าจะกลับมาตอนเช้าตรู่”
หมิงเวยคีบลูกชิ้นกุ้งทอดขึ้นมา “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ยอดฝีมือเช่นเขาไม่ได้นอนหลับสักสองสามวันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยแม้แต่น้อย”
หยางชูคิด “เช่นนั้นก็ดี” เมื่อถามเสร็จแล้วหยางชูก็ทานข้าวต่อโดยไม่รู้สึกผิดอีก
………..
หลังจากทานข้าวอิ่มเรียบร้อยแล้วทั้งสองก็เดินเข้าไปยังห้องลับ
นายช่างโหวที่หิวจนท้องร้องเมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพ “คารวะคุณชาย”
หยางชูโบกมือแล้วถาม “ชื่อที่แท้จริงของเจ้าคืออะไร”
นายช่างโหวอึกอักอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อเห็นสายตาของหมิงเวยเขาจึงตอบอย่างว่าง่าย “โหวเหลียง…”
เขาแค่นหัวเราะ “ขาดอะไรก็เติมแทนจริงๆ” นายช่างโหวผู้นี้สิ่งที่เขาขาดไม่ใช่
