มโนธรรมหรือ โหวเหลียงถูมือแล้วหัวเราะ อย่างไรเสียความหยิ่งในศักดิ์ศรีก็สูญเสียไปแล้วครั้งหนึ่งจะเสียไปอีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องยาก
หยางชูหุบยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้าไว้ชีวิตเจ้า แต่ข้าไม่คิดเก็บคนไร้ประโยชน์ไว้เป็นแน่ พวกคนข้างนอกดีที่ทำงานหนักได้เจ้าพูดมาว่าเจ้าสามารถทำอะไรได้บ้าง!”
ไม่รอให้โหวเหลียงตอบเขาก็เตือนขึ้นมาว่า “อย่าพูดว่ากำกับควบคุมการสร้างเรือนในเมื่อมีแผนผังอยู่แล้วแค่หาคนที่เข้าใจในเรื่องนี้ก็สร้างเรือนหลังงามๆ ได้แล้ว”
โหวเหลียงกลืนสิ่งที่คิดจะพูดลงไป และกวาดตามองเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มองหมิงเวยอย่างระมัดระวังสมองประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าพวกเขาต้องการคำตอบแบบไหน
พูดถึงเคล็ดวิชาเขาเทียบไม่ได้เลยกับแม่นางหมิงส่วนเรื่องการกำกับดูแล คุณชายก็พูดออกมาชัดเจนแล้ว แล้วเขาสามารถทำอะไรได้อีกล่ะในรังโจรเขามีหน้าที่ออกความคิดเห็นเท่านั้น…
หืม…ออกความเห็นงั้นหรือ
โหวเหลียงนำเรื่องที่ได้ยินจากนายอำเภอเฝิงอี้บวกกับสิ่งที่เขาไปพบเจอมาหลายวันนี้ เขาคิดอย่างละเอียดจนกระทั่งพบจุดสำคัญเข้าจึงพูดคร่าวๆ ออกไปว่า
“ข้าน้อยได้ยินนายอำเภอบอกว่าคุณชายทำให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัยจึงถูกลดขั้นและถูกส่งมาที่นี่ และไม่ช้าก็เร็วคงเดินทางกลับเมืองหลวง”
หยางชูพยักหน้าส่งๆ พลางคิดในใจโหวเหลียงผู้นี้บอกอะไรที่เป็นประโยชน์ไม่ได้ให้ไปเป็นหัวหน้าคนงานแล้วกัน นิสัยของเขาแย่จริงๆ หากไม่ฉลาดพอก็ไม่มีคุณสม
