ขึ้นยี่สิบส่วน”
เหล่าขุนศึกมีท่าทางดูขมขื่น แต่พวกเขายังคงตอบพร้อมกัน “ขอรับ!”
ท่าทางของเขาดูเพิกเฉยไม่สนใจพวกตนทำให้หัวหน้าโจรโกรธมาก
“พี่น้องข้า! ฆ่าพวกเขาแล้วที่นี่จะเป็นของพวกเรา!”
หยางชูเลิกคิ้วแล้วยิ้ม “พวกเจ้าค่อนข้างทะเยอทะยานไม่เพียงแต่คิดขโมยของ แต่ยังต้องการครอบครองอาณาเขตของข้าด้วยงั้นหรือ”
อาหว่านในชุดต่อสู้เดินออกมาจากห้อง “คุณชายจะพูดไร้สาระกับพวกเขาทำไมเจ้าคะ ฆ่าก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”
พอนางปรากฏตัวหัวหน้าโจรถึงกับกลืนน้ำลายท่าทางดูหลงในกามนั้นทำเอาอาหว่านรู้สึกคลื่นไส้นางชี้นิ้วใส่อีกฝ่าย “กล้ามองข้าด้วยสายตาเช่นนี้รอข้าไปควักลูกตาเจ้าเถอะ!”
หยางชูเลิกคิ้วอย่างไม่พอใจเขาโบกมือ “จับพวกเขา!”
“ขอรับ!” เหล่าขุนศึกตะโกนพร้อมกันและโจมตีทันที
…………
นายช่างโหวมองไปที่สนามเลี้ยงม้าที่ถูกปกคลุมด้วยเขตอาคมของเขาด้วยสีหน้าพึงพอใจ นี่เป็นทุนสร้างตัวของเขาเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาสามารถมีสิทธิ์พูดในถ้ำโจรได้ หากเสวียนชื่อผู้นั้นไม่อยู่แล้วผู้ใดจะสามารถทำลายเคล็ดวิชาของเขาได้!
“อู…” เสียงขลุ่ยแผ่วเบาดังขึ้นในยามค่ำคืน และสลายไปในสายลม บรรยากาศช่างดูเงียบสงบมาก นายช่างโหวมองดูพระจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้า และตกอยู่ในห้วงความคิด
เมื่อตอนที่เขายังเด็กเขาคิดว่าด้วยความสามารถของตนเองจะทำให้โดดเด่นเหนือผู้อื่นได้ แต่ผู้ใดจะคิดว่าแค่ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวกลายเป็นผิดทุกย่างก้าว จนถึงตอนนี้เขาไร้บิดาม
