ารดา ไร้ภรรยาไร้บุตร อยู่ตัวคนเดียวไม่มีทรัพย์สินและต้องอยู่ร่วมกับโจร
เขาไม่กล้าคิดถึงบ้านเกิด และไม่รู้ว่าในอนาคตจะฝังกระดูกที่ไหน บางทีในวันตายของเขาอาจจะไม่มีแม้แต่หลุมให้ฝังศพก็เป็นได้ อาจถูกโยนเข้าไปในป่า ถูกฝังอยู่ในท้องของสัตว์ชีวิตนี้ไม่มีวันได้สงบสุข
นายช่างโหวน้ำตาคลอเบ้า…
เขาคิดว่าหากวันนี้สำเร็จแล้วจะเป็นอย่างไรได้ครอบครองสนามเลี้ยงม้าแห่งนี้ก็คงมีความสุขแค่ชั่วขณะหนึ่ง พวกโจรไม่เก่งเรื่องธุรกิจ และเมื่อทรัพย์สมบัติของคุณชายไม่เหลือแล้วเกรงว่าพวกเขาจะยังคงใช้ชีวิตอยู่กับการปล้นสะดม
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ความรู้สึกเสื่อมโทรมก็ท่วมท้นเขาจนแทบอยากจะทิ้งทุกอย่าง และอาศัยโอกาสคืนนี้หนีออกจากรังโจร และเริ่มเดินทางไปทั่วยุทธภพ
ทันใดนั้นสายลมกลางคืนก็พัดมาความเยือกเย็นเล็กน้อยทำให้เขาสร่างเมาครู่หนึ่ง และจู่ๆ เขาก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดึกดื่นเช่นนี้เสียงขลุ่ยมาจากที่ใดกัน
แม้เขาจะรำลึกถึงความยากลำบากของตัวเอง แต่เรื่องในวันนี้ก็ยากที่จะจัดการเช่นเดียวกันเขาจะละทิ้งตามอำเภอใจได้อย่างไร เสียงขลุ่ยนี้ราวกับกำลังล่อลวงจิตใจคน!
เขาหยิบยันต์ขึ้นมาร่ายมนต์แล้วติดไว้ที่หน้าผากของตนเองรู้สึกมีสติขึ้นมาเล็กน้อย
เสียงขลุ่ยหยุดลงอย่างรวดเร็วจากนั้นก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้น “ความสามารถของท่านแข็งแกร่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก ขอเพียงได้การแนะนำเพิ่มเติมเล็กน้อย ท่านก็สามารถเข้าสำนักได้แล้
