ี้อวิ๋นกงงั้นหรือ พวกเขาเชี่ยวชาญในเรื่องค่ายกลกับม่านพลัง ทักษะการปลอมตัวของพวกเขาก็ค่อนข้างโดดเด่น แต่น่าเสียดายที่พลังของท่านยังต่ำอยู่เล็กน้อยไม่เช่นนั้นสนามเลี้ยงม้าแห่งนี้จะถูกแยกออกไปโดยสิ้นเชิง”
เมื่อได้ยินสิ่งที่นางพูดมานายช่างโหวก็รู้สึกหมดหวังแล้วคนผู้นี้ไม่เพียงแต่เป็นเสวียนชื่อเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าระดับสูงกว่าตนเองแค่ไหน
ช่างเถิด เดินอยู่แถวแม่น้ำรองเท้าจะไม่เปียกได้อย่างไร[2] แผนครั้งนี้จบสิ้นแล้ว
เขาถอนหายใจราวกับปล่อยวางทุกสิ่งในที่สุดจากนั้นก็เงยหน้าขึ้น “ทักษะของข้าสู้ท่านไม่ได้ ข้าไม่มีสิ่งใดจะพูดแม่นางจัดการตามสมควรเถิด”
หมิงเวยเอียงศีรษะ และมองมาที่เขาครู่หนึ่งจากนั้นยิ้มและถามว่า “ท่านยอมแพ้งั้นหรือ”
สายตาของนายช่างโหวดูเศร้าสร้อย แต่พูดอย่างสงบ “ข้าไม่เคยคิดที่จะอยู่อย่างสงบสุขไปจนสิ้นชีวิต แม้ว่าจะเป็นความผิดพลาดที่เลือกเดินในเส้นทางนี้ แต่ก็ได้ทำร้ายผู้คนจริงๆ คิดเสียว่านี่เป็นการถูกแก้แค้นคืนก็แล้วกัน ข้าไม่มีอะไรจะพูด!”
คำพูดเหล่านี้ดังก้องกังวานและทรงพลังพร้อมสัมผัสความเศร้า และความเสียใจซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
นายช่างโหวเงยหน้าขึ้นอีกครั้งและถอนหายใจ “ไม่น่าแปลกใจเลยที่ข้าตกอยู่ในสถานการณ์นี้วัยเด็กข้าเรียนอย่างหนัก อารมณ์ร้อน คิดว่าตนเองสามารถสำเร็จในอาชีพนี้ได้ แต่ผู้ใดจะรู้ว่าคนบ้านเดียวกันทำการฉ้อโกงทำให้ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่สามารถเข้าส
