่งคนมาที่นี่ ถ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไปสนามเลี้ยงม้าก็คงจะกลายเป็นรังโจรเป็นแน่
…………
วันของเจ้าหน้าที่ดูแลสนามเลี้ยงม้าในเกาถางผ่านไปอย่างสบายๆ เพราะมีอาสวนอยู่เขาจึงจัดการเรื่องทุกอย่างเองโดยปริยาย อาหว่านไม่อยากอยู่กับหมิงเวยในเรือนดังนั้นนางจึงมาช่วยอาสวนทำงาน
ตัวฝูกับเสี่ยวถงหากไม่ได้อยู่สนามข้างนอกก็คงคิดจะทำอาหารอร่อยๆ สักอย่างอยู่
หนิงซิวเป็นเทพประจำประตูด้วยท่าทางของเขาไม่ว่าเขาไปยืนตรงไหนก็ไม่มีผู้ใดกล้าพูดเสียงดัง
หยางชูก็ยุ่งมากเช่นกันหลังจากนำเหล่าขุนศึกไปฝึกซ้อมทุกวันก็หารือว่าจะแทรกซึมเข้าไปในดินแดนของพวกหูเหรินอย่างไร หรือรับข่าวสารจากกองทัพซีเป่ยอย่างไร หมิงเวยกล่าวว่าเผ่าทั้งแปดในเป่ยหูกำลังโจมตีกันเอง และเพื่อหาเวลาที่เหมาะสมพวกเขาจำเป็นต้องทราบสถานการณ์ที่นั่น
ในทางกลับกันหมิงเวยเป็นคนเกียจคร้านแม้แต่เรื่องเฝ้าระวังนางก็ให้งูขาวเป็นผู้รับหน้าที่นี้ไปส่วนนางไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากการอาบแดด กินและดื่ม
ส่วนช่างไม้ตัวปลอมผู้นั้นนำภาพวาดที่วาดออกมาภายในสองสามวัน และไปเสนอต่อหยางชู หยางชูเอนตัวลงบนโต๊ะเล็กๆ ในห้องโถงอย่างเกียจคร้าน และหาข้อบกพร่อง “มีห้องน้อยเกินไปคนจะเพียงพอได้อย่างไร ในอนาคตข้าจะต้องเลี้ยงดูคนจำนวนมาก ทั้งคนเลี้ยงสัตว์ คนทอผ้า คนทำอาหาร…น้อยไปๆ ทำไมไม่เพิ่มอีกสักสามถึงห้าเท่าเล่า”
ดังนั้นช่างไม้โหวจึงรีบกลับไปทำงานในชั่วข้ามคืน และวาดรูปใหม่
คราวนี้คุณชายห
