คนนั้นเห็นสาวงามคนหนึ่งเดินเข้ามาเขามองอีกฝ่ายตรงๆ สตรีในเกาถางนั้นทั้งคล้ำทั้งผอมแห้ง สตรีที่งามที่สุดในหอนางโลมยังดูเรียบร้อยกว่านิดหน่อยเขาไม่เคยเห็นสตรีที่งดงามเช่นนี้มาก่อน ไม่น่าแปลกใจเท่าไรที่คุณชายผู้สูงศักดิ์จากเมืองหลวงจะพาสตรีที่งดงามราวกับเทพธิดามาด้วย
“เจ้ามองอะไร” อาสวนตะโกนอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นการจ้องมองของอีกฝ่าย
ชายคนนั้นรีบก้มศีรษะลงและขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ขออภัยขอรับข้าน้อยมาจากภูเขาไม่เคยเห็นสาวงามเช่นนี้มาก่อน…ข้าน้อยสมควรตายไม่กล้ามองอีกแล้วขอรับ!”
อาสวนถือโอกาสนี้ไล่เขาออกไปและหมิงเวยก็เอ่ยขึ้นว่า “หลังจากนี้ขอให้เจ้าซื่อสัตย์ตั้งใจทำงานล่ะ”
ชายคนนั้นดีใจมาก “ขอรับๆ ขอบคุณแม่นางมากขอบคุณท่านเจ้าหน้าที่ด้วยขอรับ”
นางพูดไปหมดแล้วอาสวนทำได้เพียงโบกมือบอกให้เขาจดชื่อ ส่วนตนเองก็ไปคุยกับหมิงเวยอีกด้านหนึ่ง
“แม่นางหมิงคนผู้นี้ต่อสู้เป็น ที่เขาแสร้งเป็นชาวเขาอาจเพราะมีใจไม่บริสุทธิ์ก็เป็นได้”
“ข้ารู้แล้ว”
“แล้วเหตุใดท่าน…”
หมิงเวยยิ้ม “พวกเรามีเงินมากมายเพียงนี้ไม่มีคนตื่นเต้นก็น่าแปลกไปหน่อย ตอนนี้เราขาดคนอยู่ไม่ใช่หรือได้ยินมาว่าโจรทางซีเป่ยดุร้ายมาก…” อาสวนพูดไม่ออกนี่นางกำลังคิดเรื่องโจรอยู่หรือ
เขายังคงเกลี้ยกล่อมนาง “คนเหล่านี้คุ้นเคยกับการฆ่าคน ไม่ง่ายเลยที่จะจัดการเขา”
“ถ้าเช่นนั้นเราก็เพิกเฉยไม่ได้” หมิงเวยจัดแขนเสื้อ “โจรพวกนี้มักจะซ่อนตัวอยู่ในภูเขา การล้
