อมและปราบปรามมันไม่ง่ายเลยให้พวกเขามาที่นี่ด้วยตนเองก็ดีทำให้ง่ายต่อการกวาดเรียบไม่เหลือซึ่งล้วนเป็นผลดีแก่ประชาชนด้วย”
นางพูดมีเหตุผล!
“วางใจเถอะ! ข้าจะเฝ้าติดตามเขาตลอดเวลา” คิดดูอีกทีนางก็พูดว่า “ในรังโจรน่าจะมีเงินเยอะใช่หรือไม่ กว่าเส้นทางการค้าจากเมืองหลวงจะมาถึงที่นี่ใช้เวลาครึ่งปียืมเงินของพวกเขามาใช้ก่อนน่าจะดี อืม…อย่างงั้นทำเช่นนี้เถิด! การค้าขายที่ได้ทั้งเงินทั้งคนจะหาได้จากที่ใดอีกเจ้าอย่าเผยพิรุธไปล่ะ”
“….” อาสวนมองนางเดินจากไปเขาถึงกับไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว
เวลาบ่ายวันนี้ ณ ที่ว่าการอำเภอ นักกวีวัยกลางคนกล่าวอำลานายอำเภอเฝิง เฝิงอี้ประหลาดใจ “ข้าละเลยท่านหรือเหตุใดจึงจากไปกะทันหันเช่นนี้เล่า”
นักกวีวัยกลางคนยิ้มพลางโบกมือ “ใต้เท้าเฝิงพูดอะไรกันข้าน้อยอยู่ที่นี่มาสามเดือนแล้วมีความเป็นอยู่ที่ดีไม่มีปัญหาอะไร เพียงแต่ข้าน้อยจากบ้านมานาน เป็นห่วงสถานการณ์ที่บ้านจึงอยากกลับก่อนก็เท่านั้น”
เฝิงอี้ตอบ “ไม่ใช่ว่าคนในครอบครัวท่านเสียไปหมดแล้วหรือ”
นักกวีวัยกลางคนยังคงมีสีหน้าไม่เปลี่ยนก่อนเอ่ย “ถึงบิดามารดาจะจากไปแล้ว ภรรยาก็ด่วนจากไปก่อน แต่พี่น้องของข้าน้อยยังมีชีวิตอยู่ยิ่งไปกว่านั้น เทศกาลไหว้บรรพบุรุษใกล้มาถึงก็ควรกลับไปจุดธูปให้พวกเขา”
“อย่างนี้นี่เอง” เฝิงอี้รู้สึกเสียดายมาก “ท่านเป็นคนมีความสามารถมาก เดิมทีข้าอยากเชิญท่านเป็นแขกที่นี่ต่อ”
นักกวีวัยกลางคนคารวะอีกฝ่าย
